strona: 1 z 2

Krzysztof Kowalewicz: Jak czujesz się jako wokalista Sekcji?

Piotr Bukartyk: Cieszy mnie to, że mogę wreszcie realizować swoje dziecięce marzenia. Nie mam zmysłu organizacyjnego, który pozwoliłby mi samodzielnie założyć zespół. Poza tym zawsze jakoś bez przekonania odnosiłem się do tego, co robię. Propozycja wspólnego grania wyszła od "Bruna" (Marka Chrzanowskiego - przyp. kk). On jest jakby dyrektorem muzycznym tego przedsięwzięcia.

Jakiś czas temu mówiłeś, że twoja druga płyta będzie nosiła tytuł "Z pamiętnika byłego blondyna".

To była jedna z koncepcji. Zawsze mam bardzo dużo pomysłów na tytuł. Założyliśmy, że nowa płyta będzie o miłości, różnych jej przejawach. Byłem wielokrotnie zakochany. W końcu uzbierało się sporo historii i postanowiłem je jakoś podsumować. Wyszedł z tego taki słodko-gorzki materiał. Albumem "Z głowy" odcinam się od poprzedniej produkcji, będącej wynikiem kompromisu pomiędzy mną a firmą płytową, która chciała mieć po prostu wesołą płytę. Generalnie robiłem to bez przekonania. Teraz jest zupełnie inaczej.

Poprzednią płytę realizowałeś z Jarosławem Milewskim. Rozeszliście się bez kłótni?

Do dzisiaj współpracę z nim bardzo sobie cenię. Po raz pierwszy miałem okazję pracować z prawdziwym fachowcem. Dobrze się wspólnie bawiliśmy parodiując różne odmiany muzyki tanecznej.

Dzisiaj myśląc o tamtej płycie masz kwaśną minę?

Jeżeli chodzi o stronę finansową to zdecydowanie tak. Nie mam za to do siebie specjalnych zastrzeżeń jako tekściarz. Cała reszta to nie była moja bajka. Bezpiecznie czuję się w takiej formule jak właśnie Sekcja.

Wasz zespół powstał w trakcie sesji nagraniowej. To dość niecodzienna praktyka.

Nie do końca było tak jak mówisz. "Bruno" po prostu zaprosił do współpracy muzyków z którymi gra od dawna. W trakcie sesji przyjęliśmy nazwę Sekcja i wyłącznie na tej podstawie można uznać, że wtedy zespół powstał formalnie.

Historie, które śpiewasz zawierają w sobie wątki autobiograficzne?

Niektóre piosenki może wyglądają na takie. Jednak w moim życiu nie jest aż tak źle jak w tekstach, które śpiewam (śmiech). Zawsze lubiłem malować proste historie. W pisaniu preferuję skrajności, sytuacje tragikomiczne. Każdy w nich dostrzega co innego i przez to są one przewrotne.

Utwór "Czuję, że umrę" opowiada o wielkim uczuciu czy to wyznanie z przymrużeniem oka?

To ballada cyniczno - romantyczna. Coś tam było osobistego, ale ja nie piję aż tyle, co bohater w tym utworze.

autor: Krzysztof Kowalewicz