Do rozmów z tak głośnymi nazwiskami zawsze podchodzimy dość nerwowo. Zwłaszcza ja! Bogusia zdawała się być opanowaną i rozbawioną widokiem spiętego faceta, oczekującego na telefon zza oceanu. Jak to bywa z gwiazdami, rozmowa trochę się opóźniła. Czekaliśmy cierpliwie, odliczając kolejne minuty wczesnego, październikowego wieczoru, w końcu 20 minut przed 21, dzwonek radiowego telefonu przeciął ciszę i tym samym dzień 6 października 1999 r. stał się dla nas datą niemalże historyczną. Po drugiej stronie był tylko dla nas Kenny Hickey gitarzysta grupy Type O Negative!

strona: 1 z 5

Kenny: Czy to Adam?!

Adam: Taaak! Adam i Bogusia!

Bogusia: To dla nas ogromna radość móc ciebie usłyszeć! :-) Czy dobrze nas słyszysz?!

Kenny: Taaak! Trochę krzyczycie, ale jestem do tego przyzwyczajony! :-) Nie będę mówił głośno, bo jestem trochę chory!

Adam: Witamy ciebie w imieniu fanów Type O Negative, zwłaszcza tych mieszkających w Bydgoszczy i północnym regionie Polski!

Dziękuję! Bardzo mi miło! :-)

Bogusia: Ciekawi jesteśmy nastrojów panujących w zespole po wydaniu Waszej ostatniej płyty. Czy jesteście zadowoleni z nowego materiału?

Tak! Jesteśmy. Chociaż był to uciążliwy, trwający 8 miesięcy proces. W czasie tworzenia płyty ciągle coś zmienialiśmy, przychodziły nam do głów różne pomysły, z których nie zawsze byliśmy zadowoleni. Kiedy słuchałem materiału po raz pierwszy (trzy tygodnie po przesłuchaniu nagrań) byłem nawet zadowolony. Była to prezentacja na specjalnym promocyjnym spotkaniu z prasą w Nowym Jorku. Tak! Jestem dumny z tego albumu! Ma on lepsze i gorsze strony, ale ogólnie? Tak! Jestem zadowolony! Nie tylko ze swojej pracy, z całego wkładu włożonego w tę płytę przez zespół. Czasami wracam do albumu "Bloody Kisses", jednak nowy krążek ma "power". Jest bardzo szczery. Nie wstydzę się żadnej piosenki z tej płyty, granej na naszych koncertach.

Adam: Jak przebiegała praca nad płyta "World Coming Down", czy obyło się bez większych kłopotów?

Zawsze są problemy! Pracę nad "World Coming Down" rozpoczęliśmy w ubiegłe wakacje, w naszej sali prób. To jest bardzo spontaniczny album. Różni się od pozostałych. Nie mieliśmy żadnej konkretnej wizji. Wiedzieliśmy tylko, że chcemy trochę uprościć nasze dotychczasowe brzmienie. Nic skomplikowanego. Piosenki powstały nagle. Tak po prostu, w ciągu 6 miesięcy. Problemy pojawiają się zawsze przy nagrywaniu płyty. Zwłaszcza dla mnie. A to coś nie pasuje mi wokalnie, to znowu nie podoba się mi strona instrumentalna. Poza tym masz już nad sobą tę presję związaną z nagrywaniem materiału. To jest coś takiego, że nienawidzisz nagrywania, ale lubisz mieć już to wszystko nagrane. Nie cierpię tego całego procesu i cieszę się, że mamy już to wszystko za sobą. I że wyszło to tak, jak jest.

Bogusia: Czy zauważyłeś, że rosną wam nowe pokolenia odbiorców Waszej muzyki? Czy podnosi to wasze poczucie dumy?

Nie powiedziałbym, że jestem usatysfakcjonowany. Raczej wdzięczny. Nie wiem, jak to jest z pokoleniem ludzi, którzy nas słuchają. Jedno co wiem to, że ja się starzeję, a wszyscy wyglądają młodziej. Mam 33 lata, a kiedy zaczynałem, miałem 26. Fani ciągle wyglądają tak samo, zaś Ja jestem coraz starszy. Trudno mi zindentyfikować pokolenia, ale wiem, że przeważnie słuchają nas ludzie w przedziale od 16 do 27 lat. Pewnie część z nich jest nowym pokoleniem naszych fanów.

autorzy: Bogusia Wresiło, Adam Droździk