zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku niedziela, 22 października 2017

relacja: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016

2.07.2016  autor: Paweł Kuncewicz
wystąpili: David Gilmour; Leszek Możdżer
miejsce, data: Wrocław, Narodowe Forum Muzyki, 25.06.2016

Problem z muzyką Pink Floyd polega na tym, że po latach nie wiadomo, jak do niej podchodzić. Z jednej strony na jej fundamentach opiera się znaczna część współczesnego rocka, z drugiej zaś, mimo płaczliwych argumentów wszystkich "wychowanych na Trójce", to nie płyty "The Dark Side Of The Moon" lub "Wish You Were Here" należały do największych osiągnięć ludzkości. Poza tym wiele rzeczy w Pink Floyd z upływem lat się zdezaktualizowało. Nie ma to jednak żadnego znaczenia. O Floydach napisano setki artykułów, książek i podejrzewam, że niejedną rozprawę doktorską, dlatego też rozterki natury filozoficznej można odłożyć na bok i zająć się tym, co wydarzyło się w sobotni wieczór we Wrocławiu przed bryłą "Narodowego Forum Muzyki".

David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek
David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek

Davida Gilmoura zawsze uważałem za najzdolniejszego z załogi Pink Floyd. Jednak sam wokal i gitarowy kunszt to za mało, żeby zmieniać losy świata za pomocą muzyki. Brakowało mu charyzmy, dlatego nigdy nie zaistniałby bez Rogera Watersa i jego koncepcji. Gdy Watersa zabrakło, skończyła się pewna epoka. Owszem, z Gilmourem pozostał duch Pink Floyd, ale geniusz zdecydowanie się ulotnił właśnie z Watersem, którego koncerty to prawdziwe spektakle, widowiska dźwięku i obrazu. Byłem świadkiem tras "The Dark Side Of The Moon Live" i "The Wall Live" - były to wspaniałe produkcje, które chłonęło się od początku do końca i na długo zostawały w pamięci.

Tymczasem David Gilmour wraz z muzykami towarzyszącymi i orkiestrą Zbigniewa Preisnera we Wrocławiu po prostu wyszedł na scenę i zagrał: długo, a nawet za długo, solidnie i wyczerpująco. Poza tym nic więcej się tam nie wydarzyło. Ale po kolei.

David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek
David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek

Koncert odbył się w ramach "Wrocław 2016 - Europejska Stolica Kultury". Bilety w przyjaznych dla portfela cenach wyprzedały się w jeden dzień. Ponoć przewidziano 25 tysięcy miejsc dla publiczności przed gmachem "NFM". Miejsce to od razu wzbudziło kontrowersje, bo czy betonowy plac jest idealną lokalizacją do tego typu przedsięwzięcia, skoro pod ręką ma się nowoczesny i przyjemny stadion do tej pory znakomicie sobie radzący jako obiekt koncertowy? Nie wydaje mi się.

Na rozpoczęcie widowiska krótki set solo na fortepianie zagrał Leszek Możdżer. Był to suport dość dziwny, bo odbywający się na potężnej, wysokiej jak okoliczne kamienice scenie, dla wielotysięcznej publiki, w trzydziestostopniowym upale. Znaleźli się jednak tacy, którzy nawet w tych niezbyt sprzyjających występom okolicznościach postanowili pana Leszka posłuchać.

David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek
David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek

O 21:30 na scenie zainstalowała się orkiestra Preisnera oraz David Gilmour wraz ze sporym, bo dziewięcioosobowym zespołem. Ze stałych współpracowników towarzyszył mu Guy Pratt, związany z Pink Floyd od 1988 r. Intro "5 A.M." i utwór tytułowy "Rattle That Lock" rozpoczęły ten trzygodzinny, podzielony na dwie części maraton, który był transmitowany na żywo przez telewizje publiczne. Siedemdziesięcioletni David Gilmour nadal trzyma wysoki jak na swój wiek standard wokalny, chociaż jeśli chodzi o wygląd, to czas nie był dla niego zbyt łaskawy. Od razu zwróciłem też uwagę na specyficzne nagłośnienie, aż prosiło się o więcej mocy - chwilami było po prostu za cicho. Szczególnie dało się to zauważyć przy półakustycznym "Wish You Were Here". Przy "Money" wreszcie odpalono pełny zestaw świateł, a "In Any Tongue" (swoją drogą genialny utwór i najmocniejszy fragment "Rattle That Lock") wreszcie zabrzmiał, jak należy. Myślałem, że kolejny "High Hopes" pójdzie w jego ślady, ale znowu było kilka decybeli ciszej.

Jeśli jeszcze miałbym się do czegoś przyczepić, to byłaby to scena, która mogłaby być pół metra wyższa. Będąc w drugim sektorze i mierząc prawie 190 cm wzrostu, musiałem stawać na palcach, aby widzieć, co się na niej dzieje. Słynny okrągły telebim to oczywiście ten znany z czasów "Delicate Sound Of Thunder" i "Pulse". Wyświetlane na nim wizualizacje do utworów też pochodziły z tamtych lat.

David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek
David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek

Druga część koncertu rozpoczęła się od floydowej klasyki: "One Of These Days" i "Shine On You Crazy Diamond". I kiedy nastrój był już naprawdę dobry, wspomnienia powróciły, a wraz z chłodnym wiatrem zaczął dobiegać zapach marihuany, nastąpiło coś, czego nie umiem wytłumaczyć. Gilmour zabił cały klimat nudnym jak flaki z olejem, ciągnącym się w nieskończoność setem składającym się ze słabych fragmentów "On An Island" i "Rattle That Lock". Nawet wpleciony w ten zestaw "Coming Back To Life" niewiele pomógł. Publika w okolicach północy została uśpiona, aż tu nagle pojawił się charakterystyczny wstęp do "Sorrow", wielkiego momentu lat 80. i płyty "A Momentary Lapse Of Reason". Szkoda tylko, że był pozbawiony dawnej dynamiki. Przy "Run Like Hell" ludzie wreszcie trochę się rozruszali i zaczęli bawić. Potem nastąpiła seria bisów, a w niej klasyka z najwyższej półki i dwa największe gitarowe sola w dziejach muzyki: "Time" i "Comfortably Numb". Tym zakończeniem David Gilmour wynagrodził wszystkie pozostałe niedociągnięcia.

David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek
David Gilmour, Wrocław 25.06.2016, fot. Bartek Janiczek

Tego wieczora zagrano 23 w większości długie utwory. Rekord. Pewnie są tacy, którzy byli zachwyceni całością koncertu, w tym oprawą i brzmieniem. Jednak ja nigdy bezkrytycznie do twórczości Gilmoura nie podchodziłem. Miała ona swoje liczne wady. Czy jest jednak sens się nad tym w ogóle rozwodzić, skoro to on wymyślił gitary na "The Wall"? To, co z nimi zrobił na "Animals", w "Echoes" albo w "Time", przechodzi ludzkie pojęcie. Zaś to, co stało się na trasach "Delicate Sound Of Thunder" i "Pulse", dało i tak tej nieśmiertelnej muzyce drugie, a potem trzecie życie. Można by tak wymieniać bez końca. Mimo wszystko David Gilmour jest jedną z najznamienitszych postaci rocka XX wieku i chociażby z tego powodu zobaczenie jego koncertu było obowiązkowe.

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Janusz R (gość, IP: 212.211.137.*), 2016-12-07 13:06:39 | odpowiedz | zgłoś
Jak kogoś nudzi muzyka Pink Floyd I Davida Gilmoura, dodatkowo cieszy go fakt ze ludzie zaczynaja tańczyć przy np Run Like Hell to proponuje chodzić na mandaryne , tam cały czas sie można bawić.
Nie rozumiem tych pseudofanów, którzy znaja jeden utwór I czychaja aż w końcu po nudnym koncercie zagra na bis ten jeden przy którym można fikać.
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
czeslawa (gość, IP: 31.174.22.*), 2016-07-04 20:52:37 | odpowiedz | zgłoś
Dobra relacja i co najważniejsze szczera. Mnie koncert wynudził, marzyłem o tym aby się móc tam położyć i zasnąć. Długa, smutna, żeby nie napisać smętna, podróż przez świat Gilmura, moje wrażenia? Przede wszystkim słabsze od zmęczenia.
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
pik (gość, IP: 217.96.216.*), 2016-07-04 15:56:06 | odpowiedz | zgłoś
O masz jaka dyskusja.. hmm już to kiedyś i gdzieś pisałem ale powtórzę.. jak dla mnie Black Sabbath (recka z koncertu mam nadzieję, że też jakaś będzie) i Floydzi to dwa najwybitniejsze zespoły w historii rocka i metalu a David Gilmour chyba był/jest najlepszym gitarzystą kiedykolwiek... w każdym razie ja uwielbiam jego grę, solówki i innych gitarzystów naśladujących jego charakterystyczny styl.. wszystkie płyty z lat 70-tych to arcydzieła, podobnie jest z BS, kwestia gustu który jest ''the best'' tak myślę..
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Wolrad
Wolrad (wyślij pw), 2016-07-02 20:15:15 | odpowiedz | zgłoś
Ciekawa relacja, ale wyciąganie wniosków odnośnie znaczenia twórczości Pink Floyd proponuję pozostawić innym.
Dlaczego? Bo w tekście są same sprzeczności logiczne.
Z jednej strony jest informacja, że na PF "opiera się znaczna część współczesnego rocka", a z drugiej taka, że właściwie zespół nic wielkiego nie nagrał. Jak się daje takie "grube" wnioski, to trzeba to czymś poprzeć (patrz pisanie wypracowań
szkoła średnia).
W mojej opinii "Wish You Were Here" i "The Dark Side Of The Moon" bronią się do tej pory, żaden redaktor radiowej trójki nie musi mi o tym mówić. To zwyczajnie słychać. Ale jak chce się obalać klasykę rocka, to trzeba dać argumenty, co jest nie tak z Pink Floyd.
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
bloodyflames (wyślij pw), 2016-07-03 12:57:01 | odpowiedz | zgłoś
Niektórych <tak jak mnie> na dłuższą metę PF po prostu nudzi.

I pod tym względem - tak jak autor - zgadzam się że nagrali sporo nieśmiertelnych numerów, jednak nie trafia do mnie stawianie ich na top piedestale rocka.
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Wolrad
Wolrad (wyślij pw), 2016-07-03 19:39:14 | odpowiedz | zgłoś
Mam wrażenie, że piszesz o dwóch różnych sprawach.
Trzeba rozróżnić pisanie o własnych ulubionych kapelach
od tego, czy zespół to nieśmiertelna klasyka rocka.
Można sobie słuchać uwielbiać Luxtorpedę, ale to będzie raczej klasyka własnego podwórka. A o tym, czy coś jest klasyką nie decyduje, tylko to czy ja to lubię i słucham. To także sprawy inne jak innowacyjność, zastosowane koncepcje, wpływ zespołu na inne bandy.
Nie słucham raczej Beatles, czy Queen, ale to klasyka. Lubię ostatnio Primordial, ale to nie będzie chyba nigdy klasyka.

Czytając tekst, widać, że Kuncewicz ma duże rozeznanie w muzyce rockowej. Zgadzam, się z nim, że bez genialnej gry Gilmoura nigdy PF nie miałoby aż tak świetnych nagrań. Zgadzam się również, że Gilmour bez Watersa nie tworzyłby koncepcyjnych albumów z ważnym przesłaniem. Po prostu relacja z koncertu zawiera sprzeczności, jak się pisze, że ktoś jest wielki, ale właściwie nic ciekawego nie nagrał to jest to bzdura. Trzeba wtedy podać konkretne przykłady.
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Marcin Kutera (wyślij pw), 2016-07-03 13:49:01 | odpowiedz | zgłoś
Wolrad wielka racja.
Quncemu zdecydowanie lepiej wychodzi pisanie o ramsztainie i innych III ligowych kapelach
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Gall (gość, IP: 188.122.3.*), 2016-07-04 09:57:00 | odpowiedz | zgłoś
Przypieprzyłeś się do jednego z pierwszych zdań artykułu tak jakbyś w ogóle nie zrozumiał ani pierwszego, ani ostatniego akapitu. Bo nie wiem co nie jest do zrozumienia w opinii autora, że to nie te "najpopularniejsze" płyty były ich najlepszymi. Więc nie dość, że wytykasz sprzeczności, których nie ma, to sam popadasz w dwie hipokryzje - nie dajesz argumentów dlaczego niby wybrane przez Ciebie płyty są lepsze od jego, co w ogóle jest debilnym sporem, jeśli mówimy, że Pink Floyd po prostu są klasyką, to jeszcze próbujesz komuś odbierać jego zdanie tylko dlatego, że powiedziałeś to Ty i kilku redaktorów "Trójki". Niestety, kolego, nie ma to żadnego wpływu na to, co kto lubi bardziej, choćby Cię milion osób poparło, ale Ty unoś się świętym gniewem. W imię czego - nie wiem.
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Hawky (gość, IP: 82.46.239.*), 2016-07-04 10:57:44 | odpowiedz | zgłoś
Trójka nie ma nic do tego. Na całym świecie nie ma Trójki ale na całym świecie PF są legendarnym zespołem ktory miał i wciąż ma ogromny wpływ na całą muzykę rockową. I nie ma znaczenia czy jako przykład podasz "The Piper at the Gates of Dawn", "Animals", "The Wall" czy "Ummagumma".
Można lubić PF lub nie, można lubić Gilmoura albo Watersa, można też ich nie lubić. Kwestia gustu. Ale opowieści, że PF wielką kapelą nie jest, to zaprzeczanie faktom. Chcesz przykładów ich wpływu - prosze bardzo, pierwszy z brzegu. Już w 1970 Hawkwind grał cover "Cymbaline".
re: David Gilmour, Wrocław 25.06.2016
Tymon (gość, IP: 94.254.243.*), 2016-07-04 13:24:59 | odpowiedz | zgłoś
O tym że Słowacki wielkim poetą i jak nie zachwyca, jeśli zachwyca już było.
« Nowsze
1

Materiały dotyczące zespołów

Napisz relację

Piszesz ciekawe relacje z koncertów? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Czy zdarza Ci się nic nie robić?