strona: 1 z 3

Armagedon, fot. Michał Badura

rockmetal.pl: Witaj Krizz! Pierwsze pytanie, dość fundamentalne: jak doszło do tego, że po dwunastu latach wróciliście?

Krizz, Armagedon: Jest to pytanie, na które już często odpowiadałem. Na dobrą sprawę, w latach 90-tych zawiesiliśmy działalność zespołu, ale nigdy go nie rozwiązaliśmy. Był to okres, w którym zbiegło się trochę złych wątków dookoła nas i postanowiliśmy zawiesić działalność, jednak nie myśleliśmy, że potrwa to aż tak długo. Wielokrotnie mieliśmy próby reaktywacji, najbliżej było nam do tego w roku 2000. Niestety, wówczas w wypadku samochodowym zginął nasz przyjaciel i perkusista, Rysiu Bieniek, no i te nasze plany powrotu musieliśmy na jakiś czas odłożyć. Udało się ponownie po kilku latach zebrać to wszystko do kupy. To, że teraz znów gramy, niekoniecznie nazwałbym powrotem po ponad dekadzie. Dla nas jest to jedna z wielu prób, jakie przechodziliśmy, tyle, że tym razem udana.

Podobno wasze najnowsze dzieło, "Death Then Nothing", nagrywaliście aż dwa lata. Co sprawiło, że trwało to tak długo?

Nie, nie nagrywaliśmy go przez dwa lata. Tak na dobrą sprawę to około dwóch lat trwały prace nad materiałem, komponowanie, próby i tak dalej. Sam proces nagrywania zajął nam około półtora miesiąca. Tak to mniej więcej wyglądało.

Czy wszystkie kompozycje na tym albumie pochodzą z czasów obecnych, czy może wykorzystaliście coś z dawnych lat, czego nie udało się wam wtedy nagrać?

Nie, jest to materiał całkowicie nowy, przy czym jeden numer, "Bed of Thorns", pochodzi z około 2000 roku. A tak, generalnie, w 90% to nowe kompozycje.

Wiem, że wszyscy was o to pytają, ale i tak muszę was w tej sprawie przemaglować. Mieliście podpisany kontrakt z Peaceville Records, które się ostatecznie z umowy wycofało. Co tak naprawdę zaszło?

Szczerze powiedziawszy, do dzisiaj jest to dla nas swego rodzaju zagadką. Bo w tamtym okresie rzeczywiście mieliśmy kilka propozycji na kontrakt. Zdecydowaliśmy się na Peaceville z paru powodów. Podówczas wydawało się nam, że jest to dla nas najlepsza opcja. Kontrakt opiewał na trzy płyty, uwzględniał również promocję w Europie w postaci tras koncertowych. Korzystaliśmy tutaj z doradztwa i pomocy Mariusza Kmiołka i w zasadzie złożyliśmy swoje podpisy, wszystko było klepnięte. Później przyszedł taki czas, w którym przygotowywaliśmy się do nagrania płyty, byliśmy gotowi, czekaliśmy na możliwość rezerwowania studia, wchodzenia, nagrywania materiału. To wszystko przeciągało się, termin został kilkukrotnie przesunięty, po czym dostaliśmy poprzez Mariusza informację, że strona angielska nie może wywiązać się z umowy. Nie było natomiast żadnych szczegółów, co się właściwie stało i dlaczego. Fakt faktem, iż wtedy Peaceville miało taki moment, że nic nie wydawało. To były chyba ze dwa czy trzy lata zastoju. Ale ja nie wiem, co się tak naprawdę wydarzyło. Na pewno nie było w tym winy zespołu. Dzisiaj z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że szkoda, iż stało się, jak się stało. Szkoda, że nie wybraliśmy jakiejś mniejszej wytwórni, z której też mieliśmy propozycję, bo być może bylibyśmy dzisiaj w całkowicie innym miejscu.

autor: Verghityax