Zespół Turbo powstał trzy dekady temu i mimo lat chudych, a nawet sporej przerwy w życiorysie, udało mu się powrócić na scenę. W dodatku jego działalność zdaje się nabierać rozpędu, czego świadectwem są coraz ciekawsze płyty. Najnowsza, "Strażnik Światła", należy do zdecydowanie najlepszych pozycji w dorobku grupy, co może tylko cieszyć. Nawet mnie, choć droga rozwoju zespołu dziwnie zbiegając się pojawianiem się różnych trendów muzycznych - zawsze nasuwała mi myśli o koniunkturalnym podejściu lidera Wojciecha Hoffmanna. Nie omieszkałem zatem zadać Wojtkowi kilku kłopotliwych pytań, wedle zasady - ile lat, tyle pytań!

strona: 1 z 10

Wojtek Hoffmann - Turbo, Kraków 20.03.2010, fot. kriz

rockmetal.pl: Witam! Nowa płyta, trasa. Czy po latach chudych można powiedzieć, że Turbo znów złapało wiatr w żagle?

Wojciech Hoffmann, Turbo: Mam taką nadzieję, chociaż dzisiaj w Polsce nie da się nic przewidzieć. Możesz zrobić znakomitą płytę rockową, a i tak mają cię w dupie. Rockowe rozgłośnie nie puszczają cię na antenie, chociaż mają w swoich szumnych zapowiedziach, że są "rockowymi". Ale jakoś się trzymamy i widzę, że rzeczywiście zainteresowanie kapelą jest największe od wielu, wielu lat.

Odejście Grzegorza Kupczyka mogło stanowić pewien problem. Wszak dla wielu był on, podobnie jak ty, elementem nieodzownym tej kapeli. Mocno ryzykownym zagraniem był wybór nowego wokalisty w osobie Tomasza Struszczyka. W końcu Pathology jeszcze nie jest zbyt znanym zespołem. Były obawy, czy zostanie zaakceptowany?

To już stara historia, do której nie chcemy wracać. Dla nas liczy się teraz. Tomek śpiewa z nami prawie trzy lata i znakomicie się wpisał w kapelę. Nie wszystkim się taki ruch udaje. Nam się udało i to chyba jakiś znak! Nie żyjemy już przeszłością tylko przyszłością.

Nowa płyta jest albumem koncepcyjnym, pierwszym w waszej historii. Czyżby zaistniała tu chęć dorównania klasykom?

Nie, nie było żadnej kalkulacji. Po prostu w pewnej chwili tak nam się poukładało, że wyszedł nam koncept album. Mnie się zawsze podobała muzyka progresywna. Chociaż na naszym albumie tego zbytnio nie widać, to jednak cała zawartość literacka to właśnie progresja, ale tekstowa. Wiele kapel nagrywa takie płyty. Myślę, że łatwiej wtedy zachować spójność, bo trzeba zastanawiać się nad każdym utworem i to zarówno w kwestii muzycznej jak i tekstowej.

Nie da się ukryć, że płytą tą stajecie po jasnej stronie mocy. Skąd ten optymizm? Czyżby to takie pierwsze życiowe podsumowania?

Być może tak to wygląda, ale pomimo trzydziestu lat istnienia kapeli jeszcze nie dokonujemy rozliczenia czy podsumowania. Jeszcze chyba mamy czas, bo zostało do zrobienie bardzo dużo i może po kolejnych albumach zrobimy jakieś podsumowanie. Jedno wiem, że nigdy nie byliśmy tak świadomi tego, co robimy i co chcemy robić, jak właśnie teraz.

W szczególności owo podejście stoi w opozycji choćby do "Kawalerii Szatana". Nie sądzisz, że taki przeskok stawia pod znakiem zapytania szczerość waszego ówczesnego przekazu?

autor: Paweł Domino