zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku środa, 25 maja 2022

wywiad: Blaakyum

14.02.2012  autor: Marta Górska

Wykonawca:  Bassem Deaibess - Blaakyum (wokal)

Czym jest metal dla muzyków z Libanu? Co daje tym, którzy na co dzień zmagają się z cenzurą, są nazywani satanistami i w każdej chwili mogą być oskarżeni o czary? Opowiada Bassem Deaibess, wokalista Blaakyum z Libanu.

strona: 1 z 3

Blaakyum, materiały prasowe
Blaakyum, materiały prasowe

Jesteś liderem najstarszego heavymetalowego zespołu w Libanie, ale dopiero niedawno ukazał się wasz pierwszy album, dlaczego tak późno?

Bassem Deaibess, Blaakyum: Historia Blaakyum sięga rzeczywiście siedemnastu lat wstecz. Wszystko zaczęło się w 1995 roku, wtedy to był mój pierwszy zespół. W 1998 r. udało nam się nagrać jeden kawałek, pt. "Am I Black", planowaliśmy nagranie pełnego albumu, ale pozostali członkowie zespołu nie byli dość zdeterminowani. Widzisz, w Libanie jak masz jakiś pomysł, wychodzisz z inicjatywą, to wszyscy starają się ciągnąć cię w dół. Nie jest też łatwo coś osiągnąć, kiedy cały czas jesteś traktowany jak przestępca i ktoś cię ciągle inwigiluje albo nawet aresztuje. Przez to mieliśmy po 1998 r. niekończące się zmiany w składzie, które naprawdę opóźniały wszystkie próby nagrania czegokolwiek. W 1999 r. miałem już gotowy materiał na album, ale skład znów się posypał. W 2001 roku daliśmy jeden z naszych największych koncertów, ale to nie uratowało zespołu. Rok później przyszła kolejna wielka fala ataków na grupy metalowe i rockowe ze strony rządu i władz religijnych. Nie było możliwości, żeby w ogóle występować czy nagrywać. Do tego doszły moje problemy z wokalem. Na całe dwa lata musiałem przestać śpiewać. Dla wokalisty to koszmar.

Jednak nie poddawałem się i odzyskałem głos. Dołączyłem też do składu Communion, który gra covery classic i hard rock, m.in. Led Zeppelin i Deep Purple, to jest bezpieczne. Występowałem z nimi aż do 2007 r., byliśmy najlepszym takim zespołem w Libanie. Później dołączyłem jeszcze do zespołu Solitaire, który grał metal progresywny, nagraliśmy razem album, ale okazało się, że nie ma producenta, który jest w stanie go wydać i wypromować. Problem z produkcją i promocją to jedna z największych bolączek metalowej sceny w Libanie. Dużo lepiej, muszę przyznać, szło mi w Syrii. W 2004 roku zostałem wokalistą The Hourglass. Chłopaki ciężko pracowali i dzięki temu wydaliśmy dwa albumy i jedną EP-kę: "To Land of the Free" (2004), "The Resurrection of the Horrid Dream" (2007) i "Ancient Hope" EP (2010).

Skoro tak dobrze ci szło z Hourglass i Communion, z którymi ciągle jeszcze występujesz, po co ci jeszcze Blaakyum?

Starałem się pisać nowe utwory dla Communion, nawet przez moment udało mi się przekonać chłopaków, żebyś coś włączyli do repertuaru, ale zespół ostatecznie nie był zainteresowany ani nagraniem płyty, ani rozwijaniem się muzycznie. Traktują te występy jako hobby. Więc w 2007 r. reaktywowałem Blaakyum. Zaczęło nam iść całkiem nieźle, zwłaszcza po tym, jak w tym roku dostaliśmy się do międzynarodowych finałów GBOB ("Global Battle of the Bands") w Londynie. Zajęliśmy ostatecznie 7. miejsce (nieźle, jak na zespół metalowy), a kiedy wróciliśmy do domu, mieliśmy już ofertę nagrywania płyty... ale niestety znów przepadło, rozpoczęła się kolejna nagonka. W Libanie nie ma wsparcia dla metalowych muzyków i jedyną rzeczą, którą mamy zagwarantowaną, to to, że albo możemy wylądować w więzieniu za satanizm, albo być traktowani jak zakała społeczeństwa i jego najgorsze brudy. Tutaj nikt nie powie o nas "artyści", dla rządu i władz religijnych nie ma znaczenia, że jesteśmy intelektualistami i wykształconymi ludźmi... I tak, znowu trudno było utrzymać członków grupy. Bycie w zespole metalowym w Libanie to ciągłe wyrzeczenia i wieczna walka - z rządem, władzami religijnymi, zarówno chrześcijańskimi, jak i muzułmańskimi, to też bardzo kosztowna rzecz. Bo jak chcesz dać koncert, wychodzisz na zero, sam go organizujesz i przez wiele lat nic nie zarobisz na tym, a jak chcesz jechać w trasę, musisz się prosić i kombinować, jak to zorganizować, żeby to ktoś ciebie zaprosił z jednej strony, żeby nikt po powrocie się nie przyczepił, a z drugiej, jak choć trochę na tym zarobić. To nie tak, jak w Europie, że są wytwórnie i przemysł, i wszyscy się pchają, ale jak się dopchają, to jakoś się już kręci. Tutaj "się kręci" jeśli w ogóle istniejesz. No, ale po wielu walkach udało się. Mamy studio, które sami współtworzyliśmy, i teraz mamy także płytę. Po 17 latach ufff, to chyba najdłużej wyczekiwany premierowy album w historii metalu.

« Poprzednia
1
Komentarze
Dodaj komentarz »
Blaakyum
dhciat (gość, IP: 85.222.102.*), 2012-02-15 16:06:14 | odpowiedz | zgłoś
Słuchałem muzyki, przyjemna, chociaż mało oryginalna, głównie przed nużeniem słuchacza ratuje ją to, że każdy kawałek lekko z innej beczki, od chyba inspiracji thrashem, po bardziej jakiś power/heavy. Chyba próbują twórczością jednej kapeli pokryć całe krajowe zapotrzebowanie na metal. Wokal też, raz śpiewa ładnie, raz hetfielduje, czasem trochę jak Angelripper z Sodom.

W Libanie zajęło im nagranie tej muzy tyle lat i gość wygląda na to, że jest legendą lokalnego metalu. Gdyby ta muzyka powstała u nas, to zespół byłby krytykowany że riffy szablonowe, że mało się wyróżniają, że brzmienie i warsztat niedoskonałe. Na koncertach byłoby 10 osób na krzyż, a wywiad co najwyżej w jakimś kserowanym zinie. Powinni chyba chłopaki wyjechać stamtąd, móc popatrzeć z bliska na inne zespoły i mieć możliwość zaistnieć w normalnych warunkach.
re: Blaakyum
Moataz (gość, IP: 89.72.210.*), 2012-02-16 23:01:41 | odpowiedz | zgłoś
Może gdyby muzyka powstawała 16 lat w kraju, który nie toczy non stop wojen i nie poluje na czarownice muzyka nie byłaby krytykowana bo rozwinęłaby się dużo lepiej i zespół byłby kroki milowe od tego czym jest teraz. Zamówiłem sobie tę płytkę i wcale nie jest zła. Niektóre kawałki są całkiem oryginalne. Głos momentami rzeczywiście zawodzi, ale są też utwory gdzie jest naprawdę dobry. Może nie jest to najrówniejsza płyta ale zgodzę się w stu procentach, że powinni pograć poza Libanem bo tam się nie rozwiną na pewno. Ja się cieszę że tamta muza wychodzi do ludzi i że jest jakieś zainteresowanie. Myślę że jak chłopaki zaliczyliby trochę festiwali w Europie to mogliby nas zaskoczyć jeszcze niejednym. Trzymam za nich kciuki.

Materiały dotyczące zespołu

Po czym najłatwiej jest poznać styl muzyczny?