- Koncerty
- terminy koncertów
- galeria zdjęć
- relacje z koncertów
- Wieści
- wieści muzyczne
- kocioł
- dodaj wieść
- Płyty
- recenzje płyt
- zapowiedzi premier
- Wywiady
- wywiady
- Ogłoszenia
- ogłoszenia drobne
- dodaj ogłoszenie
- Zobacz
- wywiady
- forum
- linki
- rekomenduj muzykę
- korozja
- sondy - archiwum
- Redakcja
- o nas
- szukamy pomocników
- reklama
- polityka cookies
- kontakt
wywiad: The Ruins Of Beverast
| Wykonawca: | Job Bos - The Ruins Of Beverast (instrumenty klawiszowe) |
strona: 1 z 1

The Ruins of Beverast, Reykjavik 17.02.2017, fot. Woda i Pustka
Tego wywiadu udzielić miał Alexander von Meilenwald, założyciel i mózg The Ruins of Beverast. Jakież więc było moje zdziwienie, gdy na ekranie komputera zamiast niego pojawił się Job Bos, klawiszowiec zespołu. Job opowiedział mi o ostatnim albumie formacji, zatytułowanym "Tempelschlaf", a także o początkach swojej kariery oraz kuriozalnej przygodzie z Blakiem Juddem z Nachtmystium. Tymczasem już wkrótce The Ruins of Beverast dwukrotnie zagra w Polsce: 23 listopada 2026 r. w Warszawie i 24 listopada w Krakowie. Zapraszam do lektury.
rockmetal.pl: "Tempelschlaf" to siódma płyta studyjna w dorobku The Ruins of Beverast. Wydaje mi się, że momentami jest trochę ostrzejsza niż "The Thule Grimoires".
Job Bos: Sam określiłbym ją podobnie. Myślę, że w porównaniu z dwoma poprzednimi albumami jest tu nieco więcej gniewu, sporo tu też podobieństw do "Foulest Semen of a Sheltered Elite". Oczywiście nie każdy utwór ma taki charakter, ale z drugiej strony na żadnej płycie The Ruins of Beverast nie znajdziesz dwóch kompozycji o takim samym zabarwieniu. Powiedziałbym, że "Tempelschlaf" stanowi idealne połączenie wszystkich dotychczasowych wydawnictw zespołu. Gdyby miał być naszym ostatnim longplayem, uznałbym, że to doskonałe zwieńczenie całej dyskografii.
Alexander von Meilenwald jest w The Ruins of Beverast głównym kompozytorem i zasadniczo sam nagrywa wszystkie partie. Tym razem jednak wniosłeś coś od siebie podczas sesji.
Tak, chodziło o kilka drobnych fragmentów syntezatorowych. Muzykę wciąż pisze Alex. Sam zarejestrował praktycznie wszystkie utwory poza paroma detalami, które dograłem ja i Michael (Zech ? przyp. red.), nasz gitarzysta i producent. Pracujemy z Alexem na tyle długo, że to zupełnie naturalne, iż od czasu do czasu dorzucimy coś od siebie. Rozważaliśmy nawet, czy nie poprosić mojej córki o zaśpiewanie partii dziecięcego chóru w "Day of the Poacher". Gdy Alex zwrócił się do mnie żeby zarejestrować partie syntezatorów, byłem akurat na wakacjach. Zająłem się tym nie wracając do domu.

The Ruins of Beverast, Kraków 31.10.2017, fot. Verghityax
Miałeś ze sobą cały sprzęt nagraniowy?
Mój przyjaciel V. Santura, gitarzysta Triptykon, przyjechał do mnie w odwiedziny. Poprosiłem go, żeby przywiózł ze sobą nieco sprzętu. Udało mi się nagrać swoje ścieżki na urlopie, choć w dość prowizorycznych warunkach.
Wspomniany Michael z nieaktywnego już Secrets of the Moon również dołożył swoją cegiełkę do "Tempelschlaf".
Tak, Michael jest naszym gitarzystą koncertowym, a w studiu pełni funkcję producenta. Od czasu albumu "Exuvia" on i Alex spędzają razem po kilka tygodni, ilekroć zbliża się pora zrealizowania nowej płyty.
Gdzie powstał materiał na "Tempelschlaf"?
W studio Michaela, tuż pod Monachium. Prowadzi je od wielu lat. Odpowiada za produkcję trzech ostatnich albumów The Ruins of Beverast, ma też na koncie współpracę z Triptykon (przy "Melana Chasmata" ? przyp. red.) i Behemoth (przy "The Shit ov God" i "I, Scvlptor" ? przyp. red.). Zajmuje się tym zawodowo. "Blood Vaults ? The Blazing Gospel of Heinrich Kramer" był ostatnim albumem Ruins, przy którym Alex robił wszystko samodzielnie.
Ostatnią osobą, która gościnnie wystąpiła na "Tempelschlaf", jest Joy Von Spain z Eye of Nix. Skąd ją znacie?
Szczerze mówiąc nie jestem do końca pewien. Pamiętam, że któregoś dnia Michael poleciał do Stanów, by nagrywać Eye of Nix. Podejrzewam, że to on zarekomendował Joy Alexowi.
V. Santura, który już pojawił się w tej rozmowie, nie tylko pomógł ci zarejestrować ścieżki syntezatorów, ale również wykonał mastering całej płyty.
Gdyby nie V. Santura, moja kariera zapewne potoczyłaby się zupełnie inaczej. W 2012 roku poznałem Michaela. Obaj dostaliśmy wtedy angaż jako muzycy sesyjni w zespole Dark Fortress, gdzie V. Santura był ważną postacią. Tak zaczęła się nasza przyjaźń, która trwa do dziś. Kiedy Alex rozglądał się za klawiszowcem do koncertowego składu The Ruins of Beverast, Michael polecił mnie.
Bardzo podoba mi się okładka "Tempelschlaf". Namalował ją Jordan Barlow, który współpracował już z takimi zespołami, jak Saint Vitus, 1349 czy Goatwhore. Skąd pomysł, by zaangażować właśnie jego?
Jordan Barlow pochodzi z Nowego Orleanu, a spotkaliśmy się w norweskim Bergen. Oznajmił, że uwielbia "Unlock the Shrine" i spytał, czy mógłby zaprojektować dla nas jakieś wzory koszulek. Dodał, że byłoby to dla niego spełnieniem marzeń. Faktycznie przygotował te wzory i do dziś mamy je w swojej ofercie. Bardzo szybko stał się naszym nadwornym grafikiem. Co ciekawe, Jordan nie ma nawet sprzętu, na którym mógłby zeskanować swoje prace. Za każdym razem musi korzystać z czyjejś pomocy. Wszystko tworzy ręcznie. Nie używa Photoshopa jak wielu współczesnych artystów. I całe szczęście, bo takie obrazki wyglądają bardzo sztucznie, zwłaszcza teraz, w dobie sztucznej inteligencji. Wysłaliśmy Jordanowi demo "Tempelschlaf" i teksty. Powiedzieliśmy, żeby zinterpretował tę płytę po swojemu. To, co widzisz na okładce, wykonał farbami olejnymi. Naszym zdaniem fenomenalnie uchwycił atmosferę albumu.
Słuchając The Ruins of Beverast, odnoszę wrażenie, że spora część utworów pozbawiona jest wyraźnej struktury. One po prostu płyną, a do tego są naprawdę długie. Dużo wysiłku kosztuje was nauka materiału? Pozwalacie sobie na improwizację na żywo?
Wbrew pozorom te utwory mają swoją strukturę. Czasem trochę improwizujemy i wydłużamy niektóre fragmenty, najczęściej te końcowe. Poza tym kompozycje zasadniczo się nie zmieniają. Oczywiście brzmią inaczej, ponieważ na scenie gramy w pięcioosobowym składzie, a nie jako jednoosobowy projekt.
W jednym z udzielonych przez Alexandra wywiadów, porównał on swoją muzykę do ścieżki dźwiękowej filmu. Czy kinematografia stanowi dla niego źródło inspiracji?
Zdecydowanie. Alex jest wielkim miłośnikiem kina. Przy okazji poprzedniego nagrywania albumu nakręcił swoje pierwsze wideo (do utworu "Kromlec'h Knell" ? przyp. red.). Sprawiło mu to mnóstwo frajdy, zawsze o czymś takim marzył ? o połączeniu muzyki i filmu. Wiem, że chciałby produkować więcej klipów, ale przy budżetach, jakimi dysponują zespoły takie, jak nasz, nie jest to łatwe. A przecież nikt nie chce być kojarzony z tanim czy nieudolnie zrealizowanym teledyskiem. Fajnie byłoby też wykorzystywać wizualizacje podczas koncertów. Zwykle na scenie nie korzystamy z silnego oświetlenia, widać nas tylko jako spowite dymem sylwetki. To buduje niesamowity klimat. Pamiętam, że w zeszłym roku wystąpiliśmy na "Prague Death Mass" w Czechach. Vemod i Mysticum zagrali wtedy w planetarium. Chciałbym kiedyś zrobić coś podobnego z The Ruins of Beverast.

The Ruins of Beverast, Kraków 31.10.2017, fot. Verghityax
Pamiętasz swoje pierwsze spotkanie z Alexandrem?
Dorastałem na południu Holandii, jakieś dwadzieścia minut jazdy pociągiem od Akwizgranu, gdzie mieszka Alex. Przyjechałem do niego, wypiliśmy kilka piw i zaczęliśmy grać. Co zabawne, tuż po moim pierwszym koncercie z The Ruins of Beverast przeprowadziłem się do Norwegii. Mimo to udało nam się zaprzyjaźnić. Zresztą dotyczy to nas wszystkich. Myślę, że właśnie dlatego skład grupy od lat pozostaje niezmieniony.
Co sprawiło, że zakochałeś się w muzyce?
Pochodzę z muzykalnej rodziny. Nie w tym sensie, że moi krewni przejawiali smykałkę do instrumentów, po prostu wszyscy obcowaliśmy z muzyką. Matka często puszczała Pink Floyd, Deep Purple i The Cure. Wujek z kolei pokazał mi Metallikę. Pomyślałem wtedy: "Wow, ależ to jest ciężkie! Nigdy wcześniej nie słyszałem czegoś takiego!". Wkrótce zacząłem pożyczać kasety magnetofonowe i płyty CD. Siedziałem w swoim pokoju i słuchałem ich godzinami. Już od najmłodszych lat wiedziałem, że chcę zostać muzykiem. Większość ludzi z mojego otoczenia próbowała odwieść mnie od tego planu, mimo to postawiłem na swoim. Cieszę się, że jestem taki uparty.
Kiedy bycie odbiorcą przestało ci wystarczać i zdecydowałeś się zostać częścią sceny?
Wychowałem się w stosunkowo niewielkiej miejscowości. Oprócz mnie mieszkało tu może jeszcze pięciu chłopaków zainteresowanych black metalem. Cała reszta preferowała hardcore, metalcore i tego typu rzeczy. Słuchaliśmy mnóstwa różnych zespołów i wzajemnie się nimi zarażaliśmy. W lokalnym klubie sporadycznie odbywały się koncerty blackmetalowe. Po jednym z nich uznałem: "Dobra, ja też chcę to robić!". Nawiązałem kontakt z wokalistą Dark Fortress ? to były czasy MySpace. Wysłałem do niego wiadomość po angielsku, przekonany, że nigdy nie odpisze. Nie dość, że odpowiedział, to jeszcze po holendersku. Zaprosił mnie do gościnnego nagrania wokali. Kilka miesięcy później potrzebowali klawiszowca na trasę koncertową. Marzyłem o tym, by choć raz w życiu pojechać w trasę. Dziś, piętnaście lat później, sam już nie wiem, ile mam ich na koncie. W każdym razie całkiem sporo!

The Ruins of Beverast, Kraków 31.10.2017, fot. Verghityax
Czemu sięgnąłeś akurat po instrumenty klawiszowe? To chyba nie jest najbardziej oczywisty wybór.
Właśnie dlatego ? bo wszyscy dookoła grali na gitarach. Zawsze fascynowały mnie różnego rodzaju pejzaże i podkłady dźwiękowe. Pomyślałem więc, że zrobię coś innego niż pozostałych pięćdziesięciu gości w moim wieku. I to był chyba dobry wybór. Nigdy go nie żałowałem. Wiele lat później opanowałem gitarę, ale od początku koncentrowałem się głównie na klawiszach i syntezatorach. To niekończąca się podróż, bo jest tak wiele brzmień, które można odkrywać i tworzyć. Uwielbiam to. W The Ruins of Beverast te eksperymenty stanowią kluczowy element.
Pamiętasz swój pierwszy keyboard?
Dobre pytanie. To był bodajże Korg Triton. Tyle klawiszy i syntezatorów przewinęło się przez moje ręce, że już nie pamiętam, co miałem.
Czy w Dark Fortress debiutowałeś jako muzyk?
Nie. To był mój pierwszy zespół o ugruntowanej pozycji. Jako nastolatek udzielałem się w paru lokalnych grupach. Niestety zupełnie wyleciało mi z głowy, jak brzmiały nasze utwory.
W 2017 roku połączyłeś siły z niesławnym Blakiem Juddem z Nachtmystium. W tamtym momencie Blake miał już dość kiepską reputację. Zastanawiam się, jak doszło waszej współpracy?
A masz dodatkową godzinę? (śmiech) Postaram się przytoczyć tę historię w możliwie największym skrócie. W 2012 roku, gdy byłem w swojej pierwszej trasie z Dark Fortress, koncertowaliśmy razem z Nachtmystium. To było chyba ich ostatnie tournee po Europie. Wszyscy dobrze się bawiliśmy. O Nachtmystium nie wiedziałem zbyt wiele. Sprawiali wrażenie fajnych gości, którzy lubią poimprezować. Blake oznajmił, że ma jeszcze drugi projekt: Hate Meditation. Skomponował pod tym szyldem materiał, który chciał zarejestrować. Wkrótce zaproponował mi, bym dołączył do niego w Chicago. Miałem wtedy dwadzieścia albo dwadzieścia jeden lat. Perspektywa wyjazdu do Stanów i nagrania albumu wydała mi się czymś absolutnie fantastycznym. Nie miałem bladego pojęcia, w co się pakuję. Przyleciałem do Chicago i bardzo szybko uświadomiłem sobie powagę sytuacji. Na dnie wanny Blake'a spoczywały zużyte igły i plamy krwi. Charlie Fell, ówczesny perkusista Nachtmystium, powiedział mi: "Stary, nie możesz zostać u Blake'a. To niebezpieczne miejsce". Docierało do mnie coraz więcej pogłosek na temat tego, co się tam wyrabia. Przeniosłem się do mieszkania Charliego.
Sesja nagraniowa z Blakiem ostatecznie doszła do skutku, lecz wyglądało to naprawdę źle. Jakieś dwa miesiące po moim powrocie do domu, w internecie rozpętało się piekło. Ludzie skarżyli się na niezrealizowane zamówienia. W tym czasie Blake trafił na ulicę i zniknął z mediów społecznościowych. To był chaos. Kiedy album się ukazał, sam musiałem go sobie kupić, ponieważ nigdy nie otrzymałem własnego egzemplarza. Minęło kilka lat. Blake wrócił i ogłosił, że jest czysty i trzeźwy. Chciał naprawić swoje błędy i zwrócić ludziom pieniądze. Było mi go żal. Nikt przecież nie staje się bezdomnym, wyniszczonym przez heroinę ćpunem z wyboru. To choroba. Oczywiście w sekcji komentarzy wypowiadali się głównie internetowi wojownicy, którzy zawsze wiedzą lepiej. Najwyraźniej utrata trzydziestu euro to najgorsza rzecz, jaka kiedykolwiek im się przydarzyła. Starałem się spojrzeć na to z szerszej perspektywy. Blake odezwał się do mnie i spytał, czy wezmę udział w nagraniu EP-ki Nachtmystium. Zgodziłem się. Na wszelki wypadek porozmawiałem jednak z wytwórnią i postawiłem im warunek: muszą zapłacić mi z góry. Chciałem dać Blake'owi szansę, ale nie zamierzałem po raz kolejny dać się wyrolować. Dostałem niewielkie wynagrodzenie i swoją kopię płyty. To był mój ostatni kontakt z Blakiem. O ile się orientuję, ułożył sobie życie w Kalifornii z jakąś dziewczyną.
Dziękuję za rozmowę.


