Grupa Sanctuary zaznaczyła swoją obecność na metalowej scenie pod koniec lat 80-tych, wydając dwie solidne płyty. Zespołowi na początku istnienia bardzo pomógł Dave Mustaine, który był producentem pierwszego krążka, "Refuge Denied". Formacja pojechała również z Megadeth w trasę koncertową. Na "Into The Mirror Black", drugim albumie - ocenianym przez fanów wyżej od debiutu - muzycy poszli bardziej w stronę thrash metalu. Po jego wydaniu nastąpił rozłam, w wyniku którego wokalista Warrel Dane, basista Jim Sheppard oraz świetny gitarzysta Jeff Loomis (wspomagający zespół na koncertach) utworzyli do dziś bardzo dobrze funkcjonującą grupę Nevermore.

Muzycy Sanctuary na debiutanckiej płycie jeszcze chyba nie do końca wiedzieli, jaki obrać kierunek. To w zasadzie power metal, ale można wyczuć elementy thrashowe (np. "Termination Force" lub "The Third War") rozwinięte już na drugim albumie. Charakterystycznym elementem jest wokal, który dość mocno kojarzy mi się z Robem Halfordem, oraz klimat tych utworów - pełen niepokoju, zwiastujący nadejście czegoś niekoniecznie dobrego. Warrel Dane operuje głównie w wysokich rejestrach i wychodzi mu to bardzo przyzwoicie. Perełką jest utwór "Die For My Sins", którego nie powstydziliby się z pewnością panowie z Judas Priest. Bardzo przebojowy kawałek, w dobrym tego słowa znaczeniu, ze znakomitą linią wokalu i dużą dawką energii. Najlepsza rzecz na płycie. Warto zwrócić uwagę także na "White Rabbit" - cover utworu Jefferson Airplane z 1967 r. Przerobiony na metalową nutę idealnie wpasował się w niepokojący klimat albumu. Mocne punkty to także wspomniane "The Third War" oraz "Termination Force".

"Refuge Denied" polecam głównie fanom Nevermore i maniakom metalu z lat 80-tych. Niewątpliwie był to najlepszy okres dla takiej muzyki. Powstało wtedy wiele wybitnych albumów świetnych zespołów. Łza się w oku może zakręcić na wspomnienie tamtych czasów. No i te okładki. Sanctuary może aż tak ważne nie było, ale jednak grupa przez chwilę była przez wielu fanów metalu znana i lubiana.

autor: RobRock

Do recenzji RobRock (wyślij pw), 2010-08-05 00:03:51 | odpowiedz | zgłoś Jeszcze słowem wyjaśnienia. Jak wszyscy widzą recenzja została napisana w roku 2010. Pewnie ze 20 lat temu wyglądałaby zupełnie inaczej. Nie użyłbym określenia power metal, bo po prostu taki zwrot w tamtych latach nie istniał. Słuchając dziś tej płyty ja właśnie tak ją odbieram. Tak jak Black Sabbath odbierano inaczej 40 lat temu niż teraz. A jeśli chodzi o porównanie z Judas to właśnie ostatnio słuchając Sanctuary (nie 20 lat temu) po prostu wokal bardzo skojarzył mi się z Halfordem i ten jeden numer o którym piszę w recenzji jest tak przebojowy że spokojnie mógłby kandydować jako jeden z hiciorów np Judasów właśnie. I to tyle jeśli chodzi o te porównania. Widzę, że sporo jest tu fanów starego metalu. Szkoda tylko, że jest brak opisów płyt takich kultowych zespołów jak np Heathen, Xentrix, Sacred Reich, Atrophy czy Nuclear Assault.

re: Z tym, że.... Megakruk (wyślij pw), 2010-08-05 16:57:52 | odpowiedz | zgłoś Wspomniałbym o gościnnym, niebagatelnym udziale Dave'a Mustainea w powstaniu tego krążka....

re: coooooo RobRock (wyślij pw), 2010-08-04 19:30:34 | odpowiedz | zgłoś Jeśli Ci się nie podoba recenzja tej płyty to napisz swoją. Najłatwiej napisać trzy zdania komentarza i stwierdzić, że coś jest głupie. Chyba zapomniałeś, że recenzje są subiektywną oceną każdego autora. Wyjaśnij mi tylko jak możesz, co w tej recenzji jest głupiego, bo nie bardzo rozumiem co można określić słowem głupie. Czy to że oceniam płytę 6/10 to oznacza że to jest głupie? Nie bardzo wiem o co Ci chodzi. Wychowałem się na metalu z tego okresu i po prostu dla mnie było multum o wiele lepszych płyt i zespołów niż Sanctuary i bynajmniej nie mówię tu o Metallice, Anthraxie i innych wielkich. Widać z tego, że wszystkie recenzje, które tu są, muszą mieć minimum 8, bo jeśli nie to będą głupie. Krytyka jak najbardziej pożądana, konstruktywna krytyka.