zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku sobota, 22 stycznia 2022

recenzja: Death "Human"

4.05.1997  autor: Wełna
okładka płyty
Nazwa zespołu: Death
Tytuł płyty: "Human"
Utwory: Flattening of emotions, Suicide Machine, Together as one, Secret face; Lack of comprehension, See through dreams, Cosmic sea, Vacant planets.
Wydawcy: Relativity
Premiera: 1991
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 8

W takt perkusji rozbrzmiewa dzikie stado gitar, DEATH z "Human" znów dziś mnie rozwścieczy, rozkołysze, rozgrzeje. Z początku sieczka, w której się gubię, aż napotykam spokojniejszą falę, tę dziewiątą, szczególnie wypiętrzoną. Zawracam i staję na desce, grzbiet fali rozpędza deskę i z tym rytmem dojeżdżam do refrenu, kołysząc się wśród piany z dziką rozkoszą serfując po morzu emocji. Chuck jest w wietrze, w słonych bryzgach solówek, w tęczowym słońcu na kroplach... a gdy otworzyłem oczy ujrzałem monitor... ale z rozbrzmiewającego ponownie refrenu "What went wrong to their picture of perfect life" wiedziałem, że ciągle śnię. Bo to fantastyczne granie nigdy nie mogłoby się dziać na jawie.

"Will be therrrre" trochę core, lecz działa jak magnes i cokolwiek robię, to gdy zbliża się ten moment w "Suicide machine", muszę przystanąć i posłuchać, jakby to było bliskie spotkanie III stopnia z kreatorem - jest w tym magia pierwotnego rytmu, jakbym tańczył w kole jakiegoś plemienia, odurzony narkotykami. Reszta tego utworu jakoś nie robi wrażenia. Wspomniany refren za to wszystko inne wynagradza.

Together as one

Pierwsze co słyszę - totalny najazd gitar, wwierca się w moje ciało szybkoobrotowe wiertło riffu, ból którego tak pożądam. Potem wysokie tony, ten kto wierci chce bym kompletnie zwariował... przestańcie nieśmiertelni. Wtedy usłuchali, obniżyli tony i wpakowali mnie do betoniarki, powoli się we mnie kotłuje i przelewa wszelka zawartość tkanek i mięśni. Dzielę tak oba: ból i przyjemność, w dwóch mózgach, dwóch sercach o jednej duszy. Pod wpływem dźwięku rozdwaja się moja psychika, w obu iluzja prywatności. Organy wichrów, tajemne dźwięki rwane batutą schizofrenicznego dyrygenta - kulminacja, gdy staje na palcach i z rozwianym włosem zaczyna dyktować okropnym głosem "We dwoje - pochłaniają każdy drugie bliźnie życie, Jako Jedni - będą żyć i na zawsze odejdą" - a muzycy swych gitar i perkusji używają w arcysadystyczny sposób - jak nad kowadłem kruszeję. Potem znów szalony motyw, jak partie skrzypiec, który wywołuje muzykę wierteł i piły tarczowej. Dzielę oba: ból... wszystko powtarza się jak w cofniętym filmie. Znów przeżywam walące się na mnie skalne bloki riffu... "A living hell has begun".

Po najlepszym utworze na płycie pozostaje dotrwać do końca pierwszej strony, co trudne, gdy to sąsiedzi zadzwonili po straż, a ta łomami wyważy drzwi i wyrwie wtyczkę z kontaktu, wbrew moim zapewnieniom, że nic się nie dzieje... a może po prostu mnie nie usłyszą, sam siebie nie słyszę - tylko ta muzyka. A ja czuję się pochłaniany w kolejne pokłady wariackiej muzyki i poetyki Schuldinera, przeżywając jego kompozycje w głębokim transie, bo cóż jest piękniejszego nad, rozbrzmiewającą rykiem wodospadu, gitarę i stukot kół perkusji po 2000-letniej drodze krzyżowej "Człowieka". Chuck mówi za mnie, skomplikowałeś sobie życie, a ci w sekretnej masce jeszcze ci bardziej komplikują, ale siądź i posłuchaj mej pieśni. O ludzie, 100 razy warto posłuchać jak gra i o czym opowiada!

Leci sobie wolno spokojna gitarka bez distortion, by ryknąć (efekt przy głośnym słuchaniu na pewno zabija i tak już dogorywających po 20 minutach pierwszej strony sąsiadów). Od razu szybkość znana tylko z DEATH, ale to jeszcze nie jej maksimum, o którym dowiadujemy się w dalszej części utworu. Jednakże, ja i tak już biorę nóż do ręki, pluszowego misia i dziurawię go, ciach, ciach, ciach - fruwają strzępy... nastaje ta najszybsza partia więc skaczę, wymachuję maskotką aż trafia ją szlag. Zaciskam zęby i dostaje delirium, potem mocno akcentowane "Lack of comprehension..." i nie sposób nie drzeć ryja do spółki z Chuckiem. Nastaje wolne solo bym mógł wziąć oddech, ale wiem, że zaraz znów odezwą się huraganowe riffy. Scena powtarza się od nowa (w domu mam cały zapas misiów, koło setki). Cisza.

Teraz to, co lubię w DEATH najbardziej - szybkie kostkowanie, jakby metronom oszalał, przeplatane wspaniałymi według mnie figurami o melodycznej i skomasowanej sile, oczywiście bierzmy poprawkę na słowo "melodyczne", hehe. Ale mnie to rusza, jak prasa potrafi zgnieść kupę żelastwa, tak to rozgniata skorupę, w której dotąd bezpiecznie drzemał mój mózg. Haaa "Through dreams I obtain...", potem rwane uderzenia gitar, moje flaki tańczą ze mną, okno, sufit, ściana i drzwi wirują w centrum tornada. Haaa "Through dreams I obtain...".

Kosmiczne morze dźwięków, w które wejrzałem, w srebrnych lustrach radioteleskopów przechwycone nuty solowej gitary, do tego usypiający akompaniament z czterech nut. Bezmiar, w którym najmniejszy fragment wykracza poza ramy obrazu. Do tego tajemniczość i piękno, wkraczające z drugą solówką, rozmarzoną widokiem gwiazd i mlecznych mgławic, wszystko to przynosi muzykę sfer - falujące struny orbit planet, tak właśnie wyobrazić można sobie krótki odstęp przed wejściem basu, który zaznacza się świetnym solo/przygrywką przed wejściem gitar, które jak wybuch supernowej rozdzwaniają część czasoprzestrzeni światłem rozszczepionym na sześciu strunach - sześć wymiarów.

Z podróży wracam w klimaty dobrze znane. Napięte mięśnie, słuch bombardowany regularnymi porcjami w 4/4. Są w "Vacant planets" momenty naprawdę zajebiście brzmiące, które kojarzą się z jazda slalomem albo dla mnie jest to ściganie się po autostradzie. Potem znowu składam ręce w pięści, na piersi wyrastają mi gęste, czarne kłaki, muskulatura zmienia sie w taką jaką ma Schwarzeneger, a przez zasłonę z gęstej pary muzyki, nie widzę w co uderzam, przeprowadzając wściekłą demolkę. Kocham niszczyć, kocham szaleć, czuć siłę tytana, moc jednookiego cyklopa oślepionego ciosem Chuck-seusza... "underground world!... Planets."

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: Death "Human"
Andi69 (gość, IP: 83.19.161.*), 2016-06-07 09:48:32 | odpowiedz | zgłoś
chłopie. od Chaos AD i Roots to już nowe granie ale Arise to najczystszy thrash na świecie. wręcz wzorcowy pokaz thrashu właśnie. nawet Slayer się wypowiedzieli kiedyś że nie lubią Sepultury i płyty Arise bo dla nich to plagiat Slayera. Może to i prawda ale plagiat przewyższył pierwowzór.
re: Death "Human"
Wolrad
Wolrad (wyślij pw), 2016-06-09 18:58:32 | odpowiedz | zgłoś
Odrobiłem pracę domową i po 15 latach przesłuchałem Arise ponownie :) Moja wielka wina, zgadzam się, to sztandarowy thrash, dopiero od Chaos A.D. jest sztandarowy groove + thrash. Pamięć zawodzi jednak.
Ale perkusja na Arise bywa momentami w stylu groove, na albumie są zaczątki groove.
re: Death "Human"
jarema37 (wyślij pw), 2016-06-10 06:55:19 | odpowiedz | zgłoś
Pamietam jak zobaczyłem teledysk do Arise w headbangers ball. Urwało mi łeb. Thrash czy nie (no thrash :) ) - świetna płyta. I w ogole sie nie zestarzała. Moc
re: Death "Human"
Andi69 (gość, IP: 83.19.161.*), 2016-06-10 08:32:01 | odpowiedz | zgłoś
Racja, jakieś tam echa słychać ale dopiero je dostrzeżono jak powstało Chaoas AD. wtedy można było wywnioskować że to naturalny progres. Albo regres (dla mnie regres). Gdyby nie powstało Chaso AD to byś nie zauważył tych sygnałów na Arise. Ja osobiście nie mam nic do groove metalu bo lubię np. Panterę Vulgar czy Machine Head Locust ale akurat Sepultura robiła czysty thrash lepiej. Święta trójca Schizo-Remains-Arise. Tak naprawdę pierwszą płytą gdzie jest pokaz groove metalu jest niestety zapomniany Coroner i ich płyta Grin. Jedna z najlepszych płyt metalowych jakie słyszałem. Niestety stylu nie było jeszcze w ogóle i płyta została całkowicie niezrozumiana i odrzucona przez słuchaczy a kilka lat później jak powstał właśnie Chaos, Pantera to nikt już nie pamiętał o Grin Coronera bo zespół już nie istniał.
re: Death "Human"
Wolrad
Wolrad (wyślij pw), 2016-06-14 21:42:17 | odpowiedz | zgłoś
Czyli po zażartej dyskusji, dochodzimy do punktu startowego: Arise jest płytą, troszeczkę, ale jednak groove.
re: Death "Human"
Andi69 (gość, IP: 83.19.161.*), 2016-06-10 08:42:04 | odpowiedz | zgłoś
i tak aby być precyzyjnym. jeszcze jedną płytą która też ma znamiona groove metalu i która też niestety została zapomniana to Sacred Reich - The Amercican Way. Też jedna z lepszych rzeczy jaką słyszałem. Potem nagrali już typowo groovowe Independent ale tak dobre już nie było. A właśnie za czasów American Way i Arise, Sepultura i Sacred Reich to były bardzo zaprzyjaźnione bandy bo robili razem trasę.
re: Death "Human"
SlayerJP (gość, IP: 37.47.79.*), 2016-06-04 12:35:57 | odpowiedz | zgłoś
Human to niewątpliwie świetna płyta, bardzo lubię techniczne, progresywne granie (choć paradoksalnie moją ulubioną płytą kapeli jest album znacznie bardziej prostszy w odbiorze ;-)). Chciałbym się jednak przyłączyć do małej dyskusji o gatunku jaki gra Death na Human i stanąć po stronie użytkownika Lah. Przyznam, że ja też po prostu słyszę na tej płycie thrash ("słyszę", nie oceniam kategorycznie, bo nie chcę wchodzić w obiektywne ramy zbyt bardzo, nie jestem mega specjalistą od death metalu, to po prostu moje zdanie, jednak widzę też, że takie klasyfikowanie muzy jest często subiektywne). Ale...Panowie, gdzie słyszycie na Human death metal? Pytam bez złośliwości, jestem po prostu ciekawy, gdzie? Oceńmy czysto muzycznie, bez przyklejania łatek, że ten zespół gra to i tamto, że jest kojarzony z taką a nie inną muzyką itd.
Ja naprawdę słyszę tu thrash(thrash to mój ulubiony gatunek metalu przy okazji), a "deathu" trudno tu bardziej wskazać. I wcale nie chodzi o to, że nie ma blastów itd. Dla mnie to agresywny, techniczny thrash metal. Ludzie zwykli taki agresywny thrash metal nazywać death metalem, ale to jest bardzo cienka granica. Gdyby Sepultura wydała płytę identyczną jak Human, to owszem - ludzie zdziwili by się, że taka techniczna i w ogóle, ale czy ktoś by mówił: "łał, Max Cavalera gra teraz na tej płycie death metal!"? Pewnie niewielu. A jeśli jednak że tak: to death metal, to czemu by i Arise nie sklasyfikować w takim przypadku jako śmierć metal, wbrew opinii większości że to thrash?. Cienka granica jak widać.

Na Human słyszę bardzo dużo thrashu w niemalże każdym kawałku. Właśnie przed chwilą włączyłem płytę i jestem przy utworze Suicide Machine - o ile przy wolniejszych fragmentach (wolny, przygniatający riff koło 20 sekundy) jeszcze słychać jakieś echa death metalu to już na przykład we fragmencie od 1 minuty i 10 sekundy ja słyszę wyraźnie thrashowe riffy. Wspomniany wcześniej Together as one stylistyką wyraźnie wchodzi w thrash metal. Mógłby się znajdować na każdej innej rasowej thrashowej płycie i nikt by nie zauważył różnicy :)Kolejny, Secret Face? Co tu wskazuje w samej muzyce, że to wyraźny death? Bardziej mi pasuje do tego drugiego gatunku. I tak po kolei.
Już kiedyś od pierwszego przesłuchania tej płyty zdziwiony zdałem sobie sprawę, że jest tu masa świetnych thrashowych riffów! Oczywiście kapela Chucka Schuldinera niewątpliwie stała się ważnym prekursorem death metalu, ale trzeba pamiętać również, że są zespoły, które bardzo przyczyniły się do rozwoju danego gatunku mimo, że go nie grały - np zależność: Black Sabbath - doom metal itd.

A nazywanie Atheist death metalem to już lekka przesada panowie ;-)
Zachęcam do dyskusji.
re: Death "Human"
lah (gość, IP: 213.92.236.*), 2016-06-05 08:29:00 | odpowiedz | zgłoś
Podpisuję się obiema rękoma i zgadzam w pełni. Taki z Atheist death metal jak z Venom black metal. Prekursjorzy gatunku - owszem, ale nic więcej.
re: Death "Human"
RadomirW (gość, IP: 89.77.144.*), 2016-06-05 10:52:47 | odpowiedz | zgłoś
Twierdzenie że Death był tylko prekursorem gatunku a nie grał death metalu to bardzo ryzykowna teza. Przypominam że Human to nie jest pierwsza płyta tego zespołu, ale wcześniej była Leprosy, której death metalowości raczej nikt nie kwestionuje (zresztą jest to jedna z pierwszych czysto death metalowych płyt w historii muzyki). Co do Humana to elementy death metalowe są tam w tych najszybszych i najbardziej brutalnych momentach, w których gitary pracują mocno wiertarkowo a więc tak jak to zwykle jest w muzyce death metalowej. Konkretnych fragmentów nie wskażę, bo już bardzo dawno Humana nie słuchałem. Co do wspomnianej tu Sepultury to oczywiście ona na pierwszych czterech płytach grała mieszankę thrashu i death metalu (Morbid Visions to album bardziej deathowy niż thrashowy) z tymże z płyty na płytę thrashu było coraz więcej a deathu coraz mniej. Jednak nawet na Arise można odnaleźć jeszcze trochę elementów deathowych (choćby końcówka Desperate Cry).
re: Death "Human"
lah (gość, IP: 150.254.203.*), 2016-06-09 14:11:45 | odpowiedz | zgłoś
Skoro "Leprosy" to też death metal, to zasadniczo nie ma przeciwwskazań do uznania za death metal "Hell awaits" Slayera. W ten sposób już wiemy że death metal narodził się w roku 1985. A przy okazji proponuję wklepać na Wikipedii hasło "death metal".

Oceń płytę:

Aktualna ocena (696 głosów):

 
 
89%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

- Death

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

Metallica "Master Of Puppets"
- autor: Tomasz Kwiatkowski
- autor: Qboot

Cynic "Focus"
- autor: Marcin Ratajewski

Slayer "South Of Heaven"
- autor: Trygław

Morbid Angel "Gateways To Annihilation"
- autor: Konrad

Vader "De profundis"
- autor: Wełna

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Czy kupujesz utwory lub albumy w formie cyfrowej?