zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku środa, 18 października 2017

recenzja: Paradise Lost "The Plague Within"

25.08.2015  autor: Megakruk
okładka płyty
Nazwa zespołu: Paradise Lost
Tytuł płyty: "The Plague Within"
Utwory: No Hope In Sight; Terminal; An Eternity Of Lies; Punishment Through Time; Beneath Broken Earth; Sacrifice The Flame; Victim Of The Past; Flesh From Bone; Cry Out; Return To The Sun
Wykonawcy: Nick Holmes - wokal; Gregor Mackintosh - gitara; Aaron Aedy - gitara; Steve Edmondson - gitara basowa; Adrian Erlandsson - instrumenty perkusyjne
Wydawcy: Century Media Records
Rok wydania: 2015
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 9

"Take me down to the paradise city, where the grass is green and the girls are pretty" - miauczał niemal 30 lat temu Axl Rose na "Apetite For Destruction" Guns N' Roses. Po wydaniu "Host" w 1999 roku, kiedy Nick Holmes przyrzekał w niemieckim "Metal Hammerze" na gacie własnej babki i umoczoną w żelu blond fryzurę, że Paradise Lost już nigdy metalu grać nie będzie, zdawało się, że i jemu, i Gregowi Macintoschowi zamarzyły się dupy i pola golfowe.

Ileż to nasłuchałem się wtedy głosów specjalistów od muzyki, że jaki to zajebisty zwrot akcji, jaki rozwój, jakie "cool as fuck". Tymczasem brudną robotę ukrócenia tych zapędów, za którymi legenda gwiazd gothic - doom ciągnęła się niczym psi kloc przylepiony do podeszwy, odegrał ojciec czas i matka mamona. Abstrahując nawet od merytorycznej zawartości "Hosta", jego "rozwojowych" następców oraz łaskawego - lub częściej nie - oka zmarłego (w sensie muzycznym) "MTV", trzeba stwierdzić wprost: tzw. "zdrada" pozwoliła im zabłysnąć na parę sekund, po czym spadli na ziemię, z tym że bez zbytniego pierdolnięcia, jak to komety winny mieć w zwyczaju.

Tak po trochu, po cichu, ja sam jako wielki fan, słysząc nazwę Paradise Lost, a może lepiej "pradiselost", bo taka im "zapasiła" w pewnym momencie, zapominałem, co to jest? Po co to gra i dla kogo? Na parkiet za dramatyczne, na metal za "miętkie", takie dla każdego i dla nikogo. No dobra, na pewno nie dla mnie i tysięcy diehardów moczących się na samo wspomnienie tytułów "Lost Paradise", "Gothic", "Shades Of God", "Icon" czy wieńczącego sławetny pochód "Draconian Times".

Tyle retrospektywy. Każdy zna tę historię, każdy wie, o co biega, każdy też po tylu latach z pewnością ma ją w dupie, tym bardziej, że gdzieś od wydania płyty "In Requiem" Pardajsy zaczęły przepraszać się z ojcem metalem, pod którego opiekuńczymi skrzydłami wypadają zdecydowanie lepiej, bo proces ten trwa już z osiem lat. Wielu znów powie: cofnęli się w rozwoju. I jest to prawda. Jeżeli rewelacyjny "Tragic Idol" sprzed trzech lat spokojnie można postawić na półce gdzieś obok "Draconian Times", tak najnowsze dzieło "The Plague Within" celuje w gusta ludu, któremu tytuły "Shades Of God" i "Icon" są szczególnie bliskie.

Jakkolwiek otwarcie krążka chwytliwą melodyką "No Hope In Sight" kontynuuje "drakońską" tematykę, tak obficie serwowaną na "Idolu", to już od drugiego w stawce wciąż chwytliwego, jednak zdecydowanie pulsującego niemal death - blackmetalową dynamiką "Terminal", Pradise Lost pokazuje, że nie zamierza podążać pozornie oczywistą ścieżką sukcesu poprzedniej płyty. Nick przeprasza się z growlingiem - tym samym, który miał w poważaniu przez ostatnie kilkadziesiąt lat, ale nie takim samym.

Czytałem opinie, że lepiej dałby sobie chłopak siana, bo obecna kondycja jego gardła daleka jest od ekstraklasy darcia mordy. Faktycznie, nie są to głębokie wokalizy, jakimi epatowała np. "Gothic", a raczej piwniczny charkot. Moim zdaniem jest to raczej w tym wypadku walor niż kłopotliwa bolączka. Barwa jego głosu idealnie pasuje do zaproponowanych tutaj kompozycji, nie wspominając o doskonałych aranżacjach.

Są tu numery, w których dominują czyste wokalizy, jak przejmujący, rozpoczynający się partiami skrzypiec "An Eternity Of Lies" czy zaciągający niemal filmowym patosem wspaniały "Sacrifice The Flame". Ogromna większość "The Plague Within" to jednak ciągnięcie flegmy, względnie duety czystych i skrzeczących zaśpiewów.

"Plaga" to płyta zdecydowanie mniej przebojowa od swojej poprzedniczki. "Tragic Idol" przejebał mi się przez czerep już za pierwszym podejściem. Czterominutowe kawałki w typie zwrotka refren, solówka, klimat staroci i zupa gotowa. Tutaj jest inaczej. Numery są bardziej rozbudowane tematycznie. Więcej w nich tych "brzydkich", przy tym niespodziewanych, nagłych załamań melodycznych czy obuchowych zwolnień ("Flesh From Bone"). Z tego też już ktoś zdążył poczynić zarzut, narzekając na ciężkostrawność takiego grania. To jednak tylko pozorne wrażenie, wynikające, jak mniemam, z pobieżnego osłuchiwania się z tym materiałem. Za każdym kolejnym podejściem odnajduję tutaj nowe smaczki, zagrywki, ale przede wszystkim niezwykle sprawne budowanie ciężkiego, mrocznego, pełnego rozpaczy klimatu, co z obcowania z nawet tak na pierwszy rzut ucha prostym numerem, jakim jest "Beneath Broken Earth", czyni przeżycie.

Także zgodnie z duchem np. "Draconian Times" ("Jaded") i "Faith Divides Us, Death Unites Us" ("In Truth") czy choćby "Tragic Idol" ("The Glorious End") finał płyty, czyli monumentalny "Return To The Sun", ostatecznie niszczy. "The Plague Within" sprezentowany mi przez małżonkę w dniu premiery osłuchiwałem sobie w samotności, w drodze powrotnej z Zakopanego do Bielska-Białej. Po okresie upałów szykowało się gwałtowne załamanie pogody, szczególnie efektownie prezentujące się na odcinku trasy przebiegającym w zasadzie zboczem Babiogórskiego Parku Narodowego w kierunku Zawoi. W takim nagłym nalocie granatowych chmur i wiatru w górskiej scenerii rozbrzmiały trąby i chór początku "Return To The Sun". Apokaliptycznego hymnu, jakiego (w takiej formie i klasie) Angole chyba jeszcze nie mieli. Cóż się tutaj dzieje? Od potężnego intra, poprzez pełen pretensji i dramatyzmu wokal Nicka, wyjące gitary Grega i identycznie, co wejście - epickie outro.

Z zawartością koresponduje również ponura, utrzymana w konserwatywnej, oszczędnej biało-szaro-czarnej konwencji okładka Zbigniewa Bielaka. Piękne wydanie, purytańska, kartonowa, twarda oprawa, czyli mamy komplet.

Świadom jednak jestem, że nie każdemu "The Plague Within" przypadnie do gustu. Coś za coś. To płyta trudniejsza od na swój sposób przebojowego "Tragic Idol", ale dająca jeszcze więcej satysfakcji z powolnego eksplorowania jej niesamowitości. Odkrycie tych zalet wymaga czasu, którego jak mniemam spece z naszych "wielkich" portali, recenzujący na gorąco pół dnia po wydaniu, poskąpili, w konsekwencji zarzucając płycie twórczą obstrukcję, mułowatość i nudę. To nie jest materiał na jedno przesłuchanie Panie i Panowie.

Wielkie brawa dla Paradise Lost za kolejną udaną próbę poszukiwania straconego czasu, za bezbłędne odnalezienie się w tym oldschoolowym, prawie zmarłym klimacie, za świetne kompozycje, bez cienia kunktatorstwa, uczucia wymęczenia i rutyny. Teraz wypada mi już tylko oczekiwać premiery kolejnej płyty My Dying Bride, która już we wrześniu, bowiem (jak widać i słychać) reaktywacja brytyjskiej fali doom - gothic metalu z lat 90 przebiega nader udanie i atrakcyjnie.

Co za ulga, wieloletnie modły wysłuchane: "Take me down to the Paradise 'Lost' City, where the grass is rotten and the girls are shitty" - co zrobić, na taki Paradise żadnych innych na parkiet nie wyrwiecie. Za to posłuchacie sobie dobrej (złej?) strony Paradise Lost.

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: Paradise Lost "The Plague Within"
Megakruk
Megakruk (wyślij pw), 2016-11-23 05:54:01 | odpowiedz | zgłoś
Po półtora roku od napisania recki, prostuję i popieram przedmówcę. Wczoraj słuchałem.....Gothic lepsze :D
re: Paradise Lost "The Plague Within"
Sigismundus (gość, IP: 188.146.86.*), 2016-11-21 23:56:26 | odpowiedz | zgłoś
Megakruk, muszę przyznać, że jesteś prawdziwie oddanym fanem PL. Niestety, ale tak świetna recenzja zasługuje na o wiele lepszą płytę.
To bowiem najsłabsza płyta w historii tego zespołu. Muzyka nudna jak listopadowy dzień, wokal trudny do wytrzymania, powielanie starych pomysłów, brzmienie - nie da się słuchać. Nuda totalna i brak pomysłów. Nie wierzę, że taki materiał może się komuś podobać. Mógłbym tego słuchać tylko gdybym był masohistą. To straszne, jak tak świetny niegdyś zespół upadł tak nisko.
re: Paradise Lost "The Plague Within"
Bungo (gość, IP: 149.156.194.*), 2016-11-22 08:15:25 | odpowiedz | zgłoś
To nie jest kwestia wiary. Rzuć okiem na ankietę, a potem przyjmij do wiadomości, że to się większości podoba. I słusznie, bo album jest dobry.
re: Paradise Lost "The Plague Within"
minus
minus (wyślij pw), 2016-11-22 19:12:20 | odpowiedz | zgłoś
to się nazywa klasyczne wyparcie
re: Paradise Lost "The Plague Within"
Lukasss
Lukasss (wyślij pw), 2016-11-22 21:57:27 | odpowiedz | zgłoś
Koledze jakiś chochlik masę błędów wprowadził do tekstu, ale ja jestem dobrym człowiekiem i je poprawię:

"To bowiem jedna z najlepszych płyt w historii tego zespołu. Muzyka ponura jak listopadowy dzień, znakomity wokal, zaskakująco świeże pomysły, inne niż na klasycznych albumach zespołu, brzmienie - brudne i podkreślające muzykę. Rzeź totalna i masa pomysłów. Nie wierzę, że taki materiał może się komuś nie podobać. Mógłbym tego słuchać codziennie, tylko czasu brakuje. To niesamowite, jak tak stary zasłużony zespół po latach wzniósł się tak wysoko."

Nie musisz dziękować, pozostaję do usług :D
re: Paradise Lost "The Plague Within"
jarema37 (wyślij pw), 2016-11-22 22:05:00 | odpowiedz | zgłoś
Może kolega S. przeżył jakąś traumę kiedy ta płyta leciała w tle. Niczym innym tego komentarza nie jestem w stanie wytłumaczyć
re: Paradise Lost "The Plague Within"
Skydancer (gość, IP: 31.178.233.*), 2016-05-26 17:38:45 | odpowiedz | zgłoś
...wróciłem do tej kapeli po latach świetlnych, od czasu 3ciego albumu nic w ich wydaniu mnie nie zachwycało - a to? to jest dobre :)))
re: Paradise Lost "The Plague Within"
nierob (gość, IP: 91.234.49.*), 2016-03-31 17:55:40 | odpowiedz | zgłoś
tylko po co do ciężkiej cholery tak się rozpisywać. 2 góra 3 zdania wystarczą na recenzję.
re: Paradise Lost "The Plague Within"
Marcin Kutera (wyślij pw), 2016-03-29 21:17:35 | odpowiedz | zgłoś
bez kitu album mnie powalił. Słucham go, bo jest wspaniały.
re: Paradise Lost "The Plague Within"
zuska (wyślij pw), 2016-03-29 11:44:08 | odpowiedz | zgłoś
Jak mawia mój krasnal epicka recenzja. Płyta jeszcze bardziej epicka. Po pierwszym odsłuchaniu zbierałam się z podłogi ze dwa kwadranse. Chłopcy wgnietli i przeczołgali od zlewu po parapet. Dla mnie naj płyta 2015 roku. TI zapowiadał powrót Paradajsów do macierzy, ale po miaukich eksperymentach nie oczekiwałam takiego walca. Można się czepiać słabszych momentów, ale kilka perełek tak skutecznie targa bebechami, że trudno nie przyklęknąć z szacunku.
« Nowsze
1

Oceń płytę:

Aktualna ocena (217 głosów):

 
 
91%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

Slayer "Repentless"
- autor: Megakruk

My Dying Bride "Feel The Misery"
- autor: Megakruk

Moonspell "Extinct"
- autor: Megakruk

Death "The Sound of Perseverance"
- autor: Rock'n Robert
- autor: Sanitarium

Megadeth "Dystopia"
- autor: Megakruk

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Czy zdarza Ci się nic nie robić?