zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku poniedziałek, 22 lipca 2019

recenzja: Sodom "In War And Pieces"

21.02.2011  autor: vaderhead
okładka płyty
Nazwa zespołu: Sodom
Tytuł płyty: "In War And Pieces"
Utwory: In War and Pieces; Hellfire; Through Toxic Veins; Nothing Counts More Than Blood; Storm Raging Up; Feigned Death Throes; Soul Contraband; God Bless You; The Art of Killing Poetry; Knarrenheinz; Styptic Parasite
Wykonawcy: Tom "Angelripper" Such; Bernd "Bernemann" Kost; Bobby Schottkowski
Wydawcy: Steamhammer, SPV Records
Rok wydania: 2010
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 10

Najnowszy, trzynasty już studyjny album w dyskografii Niemców z Sodom, którzy zaczęli swoją karierę w 1982 roku, rozpoczyna prawdziwy killer. Utwór tytułowy, czyli "In War and Pieces" brzmi początkowo niczym Bolt Thrower, a Tom Angelripper wydziera się jak opętany niczym Tom Araya w swoich najlepszych latach. Gdyby Slayer kiedykolwiek szukali zastępstwa na miejsce wokalisty, mają je tutaj jak znalazł (jak najbardziej serio).

To, co uderza najbardziej od początku tej płyty, to brzmienie. Tak potężnego i energetycznego soundu nie miał Sodom nigdy i to było to, czego temu zespołowi zawsze brakowało. Waldemar Sorychta w roli producenta naprawdę odwalił kawał świetnej roboty. Mamy tutaj wspaniałe, urozmaicone thrashowe kawałki podane w wyborny sposób. Praktycznie nie można ucha oderwać od fantastycznie brzmiących gitar. Ściana dźwięku, jaką tu zespół atakuje, jest niesamowita. Aż trudno uwierzyć, że to trio, power trio. Zresztą perkusja, na którą zawsze to trio zwracało szczególną uwagę, tutaj jest jeszcze jakby bardziej "przestrzenna". Również wokale Toma to mistrzostwo świata. Niby thrashowe darcie mordy, ale z jaką parą się wydobywa, bo frontman wrzeszczy na wszystkie możliwe sposoby i jego śpiew jest naprawdę ciekawy. Same wokale są najbardziej wyraźnymi w karierze Sodom, można zrozumieć niemal wszystkie słowa, a te są typowe: wojna, okropieństwa, operacje militarne i konflikty, z tym, że tym razem z bardziej filozoficzną nutą. To niewiarygodne, co osiągnął z tym zespołem Waldemar Sorychta. Tom w wywiadach przyznaje, że Waldemar był jakby czwartym członkiem zespołu, kazał np. nagrywać kilka wersji wokalnych do każdego utworu, tak więc wymęczył muzyka okropnie. Sam zespół chciał wrócić na tej płycie do swojej dawnej wielkości i to się udało. Naprawdę nie spodziewałem się tak świeżego i energetycznego kopa. Przecież istnieją już trzy dekady, a słucha się tej płyty jakby nagrali ją jacyś młodzi i szaleni adepci metalu. Czuć wyraźnie, że zespół bawi się świetnie swoją muzyką. Osobnego komentarza wymaga gra Bernemanna, niby thrash, mocarne riffy, ale wszędzie, gdzie tylko można, stara się urozmaicić swoją grę różnymi patentami, nie mówiąc już o solówkach. Gitary są agresywne i melodyjne zarazem, również tu wprowadzono więcej przestrzeni niż dotychczas.

Właściwie to wszystkie utwory z "In War and Pieces" to murowane koncertowe killery, zero wypełniaczy. Dla mnie najlepsze są numer tytułowy oraz "The Art of Killing Poetry" - oba do posłuchania na MySpace. Tak urozmaiconych i świetnie zaaranżowanych utworów ten zespół nie miał nigdy. Na wyróżnienie również zasługuje "Nothing Counts More Than Blond" - z powodzeniem mógłby znaleźć się na ich najlepszej płycie "Agent Orange", podobnie zresztą jak opętańczy i hipnotyzujący "Feigned Death Throes". Każda płyta Sodom musi mieć swój hit i tutaj tę rolę pełni melodyjny do bólu "God Bless You", który też mógłby pochodzić z "Agent Orange". Z kolei "Hellfire" to typowy, prostolinijny Sodom, jak za dawnych lat. Nie zabrakło też utworu śpiewanego po niemiecku, tym razem jest to "Knarrenheinz". Tak, tak, Heinz - czyli maskotka zespołu znana z okładek płyt - ma tu swój utwór.

Najważniejsze jednak, że Sodom pozostał sobą, nie zmienił stylu tylko go ulepszył i urozmaicił, wprowadzając więcej finezji i w tym względzie nawiązania do "Agent Orange" są jak najbardziej oczywiste. Ten zespół zawsze grał szczery, bezpośredni i prostolinijny thrash i to się na szczęście nie zmieniło. Od takich grup, jak Sodom, Venom, Motorhead czy AC/DC nie oczekuje się zaskakujących zmian. Formacja pozbyła się też łatki najbardziej niedoprodukowanej. Jedyny zgrzyt to fakt, że długoletni perkusista Bobby, po trzynastu latach, opuścił właśnie zespół.

Polecam, szczerze tę płytę, została nagrana w myśl jednej zasady: nie nużyć i nie nudzić. Świadczy o wyśmienitej kondycji zespołu, zresztą na bonusowym krążku znajduj się zapis koncertu z festiwalu w Wacken z 2007 (świętowali tam 25 lecie), tutaj również wszystko świetnie brzmi, ba, jest nawet lepiej niż na płytach studyjnych.

Nie boję się o kondycję i przyszłość thrashu mając "The Big 3": Sodom, Kreator i Destruction. No, chyba że nie lubicie dobrego thrashu.

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: Sodom "In War And Pieces"
universal_soul (gość, IP: 83.27.129.*), 2014-04-02 22:11:03 | odpowiedz | zgłoś
Wygląda, że Sodom nam się odrodził... Jak dla mnie są lepsi niż kiedykolwiek. Teraz słucham ostatniego dokonania "Epoitome of Torture". Następna zajebista płytka - jak oni to robią?
re: Sodom "In War And Pieces"
Megakruk
Megakruk (wyślij pw), 2014-04-03 16:16:57 | odpowiedz | zgłoś
w przeciwieństwie do mnie, biorą sobie twoje oczekiwania i opinie do serca.
Geniusz
Montslaveden (gość, IP: 178.216.137.*), 2011-03-13 10:35:58 | odpowiedz | zgłoś
Najlepsza płyta od czasów Sodom z 2006r. a nawet M-16 z 2001,...każdy kawałek rozpieprza, to się nazywa muzyka, zero jakiegoś pitolenia
na kolana
tvardy (gość, IP: 79.191.116.*), 2011-02-27 19:02:31 | odpowiedz | zgłoś
Ta płyta rozwala wszystko co wydał Sodom od Tapping the Vein w 1992.
No moze z wyjatkiem ostatniej ich płyty również zaje.....j
Po prostu płyta roku 2010 !!!
Po wysłuchaniu tej płyty kazdy jest w kawałkach, tak rozwala. Jak granat.
re: na kolana
universal_soul (gość, IP: 83.4.122.*), 2014-04-03 23:45:01 | odpowiedz | zgłoś
Właśnie słucham "Epitome of Torture" i mnie rozkurwił ten dysk. Nie wiem co lepsze. Epitome ma wg mnie bardziej walcowate brzmienie i Tom niżej śpiewa/krzyczy. "Stigmata" brzmi bardzo deathowo. Słabych kawałków brak
the best of Sodom
FanDimmu (gość, IP: 83.8.111.*), 2011-02-21 17:54:42 | odpowiedz | zgłoś
Już poprzednia płyta "Sodom" była rewelacyjna, a ta po prostu rozpie...la. :)))

Oceń płytę:

Aktualna ocena (464 głosy):

 
 
80%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

- Sodom

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

Vader "Necropolis"
- autor: Megakruk

Sepultura "A-Lex"
- autor: Piter_Chemik

Dismember "The God That Never Was"
- autor: Mrozikos667

Kreator "Hordes of Chaos"
- autor: Kępol

Benediction "Organized Chaos"
- autor: m00n

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Ile najwięcej zdarzyło Ci się zapłacić za bilet na koncert?