zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku wtorek, 21 maja 2019

recenzja: Camel "Stationary Traveller"

27.04.2009  autor: Michał Szwedo
okładka płyty
Nazwa zespołu: Camel
Tytuł płyty: "Stationary Traveller"
Utwory: Pressure Points; Refugee; Vopos; Cloak and Dagger Man; Stationary Traveller; West Berlin; Fingertips; Missing; After Words; Long Goodbyes
Wykonawcy: Andrew Latimer - gitara, flet, wokal, gitara basowa, instrumenty klawiszowe; Paul Burgess - instrumenty perkusyjne; Ton Scherpenzeel - instrumenty klawiszowe; David Paton - gitara basowa; Mel Collins - saksofon; Chris Rainbow - wokal
Wydawcy: Decca Records
Rok wydania: 1984
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 10

Koniec lat 70. i początek kolejnej dekady nie był udanym okresem dla grupy Camel. Z pięciu płyt, które ukazały się w latach 1977-1982, właściwie tylko "Nude" broniła się jako całość. Reszta była bardzo nierówna, udane kompozycje przeplatane były banalnymi, zupełnie niepasującymi do progresywnego charakteru zespołu, co sprawiało, że po przesłuchaniu pozostawało uczucie dość dużego rozczarowania.

W końcu jednak nadszedł rok 1984, w którym Camel przełamał kryzys i nagrał jeden z najpiękniejszych albumów zarówno samego Wielbłąda, jak i całych lat 80-tych. Tytuł może wydawać się dziwny, jednak po poznaniu materiału nabiera znaczenia. Dobiegające uszu dźwięki sprawiają, że sami stajemy się takimi "miejscowymi podróżnikami". Siedząc w fotelu przenosimy się w inny świat, starając się zrozumieć przedstawioną historię. A opowiada ona o losach pary kochanków w Berlinie podzielonym murem. Żołnierze, barykady na ulicach. Strach przed zaufaniem komukolwiek. Ciągły niepokój i jednoczesna nadzieja, że to, co się dzieje, to zły sen, który minie. Nadzieja, że miłość pokona trudności i nieustanną tęsknotę.

Emocje - najważniejsza rzecz w muzyce, wypełniają tę płytę od pierwszej do ostatniej sekundy. Od otwierającego to dzieło niepokojącego "Pressure Points". Krótki, dwuminutowy wstęp, robiący kosmiczne wrażenie. Znakomicie wprowadza w raczej ponury nastrój, jaki panuje na całym albumie. To jeden z czterech utworów instrumentalnych na "Stationary Traveller". Kolejnym jest "Missing" - bardzo niespokojny, można powiedzieć wzburzony niczym morskie fale, w pełni oddający tęsknotę za ukochaną osobą, brzmi niemalże jak krzyk bezradności. Dźwięki w tym przypadku mówią więcej niż tysiąc słów. Następny to nieco melancholijny "After words". Celowo na koniec pozostawiłem kompozycję tytułową - to najjaśniej lśniący klejnot na "Stationary Traveller". Nieco ponad 5 minut, które mieszczą w sobie nieprawdopodobnie silną dawkę pozytywnych doznań. W genialny sposób budowane napięcie, między innymi za pomocą fletni pana, od połowy zaczyna się przepiękne solo, jedno z najwspanialszych, jakie dane mi było usłyszeć. Usłyszeć i poczuć, bo to doprawdy coś fantastycznego.

Ale "Stationary Traveller" to nie tylko kompozycje instrumentalne. Mamy tu przecież także świetne piosenki. "Refugee" czy "West Berlin" spokojnie mogłyby stać się radiowymi przebojami, zresztą drugi z tych utworów to jedna z najbardziej znanych kompozycji Camel. "Vopos" urzeka pulsującymi klawiszami oraz doskonałymi partiami Andy'ego na gitarze, zwłaszcza w końcówce. Jest też romantyczne "Fingertips" (tutaj z kolei brawa należą się Melowi Collinsowi za saksofonowe popisy) oraz wzruszające, skłaniające do uronienia niejednej łzy "Long Goodbyes", zaśpiewane przez Chrisa Rainbow. Znakomicie wykonał on też "Cloak and Dagger Man" - kolejny bardzo przebojowy fragment albumu.

Mimo że te utwory są dość proste, melodyjne, to jednak nie brak im uroku, tego progresywnego ducha. Ducha, dzięki któremu ta muzyka wciąż żyje, choć obecne, przeżarte plastikiem czasy, wyjątkowo jej nie służą. Na "Stationary Traveller" Andy Latimer i spółka udowadniają, że aby wyczarować odpowiedni nastrój i chwycić słuchacza za serce, niekoniecznie trzeba grać kilkunastominutowe długasy. Oczywiście można powiedzieć, że muzyka z tej płyty niejako wpasowała się w lata 80', przepełnione syntezatorami, będące rozkwitem new romantic i mniej lub bardziej ambitnego popu. Może to prawda, ale w przeciwieństwie do wielu nagrań z tamtego okresu "Stationary Traveller" przetrwał próbę czasu i mimo 25 lat na karku wciąż brzmi świeżo, a każdy powrót do tej płyty to wielka przyjemność.

"Długie pożegnania czynią mnie bardzo smutnym". Z muzyką ze "Stationary Traveller" pewnie nigdy się nie rozstanę. Pozostawiła trwały ślad w sercu. A takie ślady pozostawia tylko muzyka z duszą.

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: Camel "Stationary Traveller"
RemingtonSwanse (gość, IP: 2.100.54.*), 2016-11-15 03:48:17 | odpowiedz | zgłoś
Po płycie "Impressions" miałem potrzebę posłuchania Camel w wersji z wokalem. Kompozycje z "Stationery Traveller" to nie mogące przebić się przez muzyczny pryzmat takich grup jak ELO tylko dlatego, że wydany w 1984 roku album "Stationery Traveller" Camel'a całkowicie by przyćmił wydany za wielką kasę w 1981 roku album "Time" autorstwa ELO, który jeszcze się sprzedawał, ale dopiero w 1985 roku miał osiągnąć zamierzony sukces finansowy. Wtedy rynek muzyczny był napędzany przez radio, a stacje radiowe miały kasę od firm wydawniczych, i tak koło się zamykało.
Album "Time" ELO był bardzo dobry, ale Andy Lattimer wraz z Camel albumem "Stationery Traveller" pokazali Jeff'owi Lynne jak powinien brzmieć rock progresywny i koncertowy. Niestety kasa była w biznesie na pierwszym miejscu, i tak jest i będzie.
Dowodem górowania pod względem muzycznym recenzowanego albumu Camel'a nad albumami innych zespołów jest fakt, że jego wersja koncertowa "Preassure Points" brzmi jeszcze lepiej niż album studyjny.
re: Camel "Stationary Traveller"
Marcin Kutera (wyślij pw), 2016-11-15 11:50:44 | odpowiedz | zgłoś
mnie i tak rozwala Mirage (1974)
re: Camel "Stationary Traveller"
jarema37 (wyślij pw), 2016-11-15 12:21:22 | odpowiedz | zgłoś
Mirage jest znakomita, ale to zupełnie inny klimat niz Stationary. Trudno je porównywać (chociaz w sumie chyba nie taka miałeś intencje)
re: Camel "Stationary Traveller"
Thrash Lover (gość, IP: 188.122.20.*), 2016-10-06 20:44:57 | odpowiedz | zgłoś
Widzę, że wielu czytelników Rockmetalu już obejrzało film o Beksińskich, bo recenzja Camela wysoko na liście najpopularniejszych na portalu :)
re: Camel "Stationary Traveller"
Marcin Kutera (wyślij pw), 2016-11-15 11:41:09 | odpowiedz | zgłoś
no dokładnie.
Zakute pały powoli odrabiają lekcje i otwierają się na inne gatunki muzyczne:)
Camel podstawa jak ktos lubi King Crimson, Pink Floyd, Yes, Rush, Jethro Tull, Van Der Graaf Generator czy nawet Legendary Pink Dots

Beksiński ich promował ostro w radio, zreszta czego on tam nie puszczał, same perełki niszowe:)
re: Camel "Stationary Traveller"
jarema37 (gość, IP: 195.191.163.*), 2015-03-08 08:57:25 | odpowiedz | zgłoś
Camel (właśnie ta plyta), obok "Into the labirynt" DCD, "Misplaced..." Marillion i "The Wall" Wiadomo Kogo, sprawiła, że wyrwałem się z metalowego getta. To jakbym odzyskał wzrok. Ciagle więcej niż połowa płyt na mojej Polce to metal. Ale jest tez miejsce na całą dyskografię Camel.
Nie mogę sie doczekać koncertu (to już 17 lat od ich ostatniego na którym byłem)
re: Camel "Stationary Traveller"
Andi69 (gość, IP: 80.55.193.*), 2016-10-07 11:09:54 | odpowiedz | zgłoś
Ja to samo. U mnie w ogóle już nie ma już metalu a był w 90%. Teraz to same lata 70-te w tym dużo rocka progresywnego. Z "nowych czasów" to w dużej ilości tylko Bonamassa, Faith No More, Nick Cave i jakieś tam pojedyncze przypadki.
re: Camel "Stationary Traveller"
Hawky (gość, IP: 81.107.251.*), 2015-03-07 20:51:16 | odpowiedz | zgłoś
Niezły album choć do czołówki Camel mu daleko. Jednak co lata 80te w progu to nie 70te:)
re: Camel "Stationary Traveller"
Iceman (gość, IP: 83.27.115.*), 2015-03-06 23:45:32 | odpowiedz | zgłoś
Kupiłem ten album jako jedną z moich pierwszych płyt cd, chyba w 1992r., obecnie mam setki płyt ale Stationary Traveller zajmuje u mnie jedno z czołowych miejsc, jest płytą do której wracam z wielkim sentymentem i tak już pozostanie.
Dla mnnie to bardzo średni album
porcupine1 (gość, IP: 83.28.243.*), 2012-01-31 21:19:06 | odpowiedz | zgłoś
Genialna kompozycja tytułowa + niezła balladka na koniec nie uratuje tej przeciętnej w sumie płyty

Oceń płytę:

Aktualna ocena (156 głosów):

 
 
84%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

- Camel

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

Metallica "Death Magnetic"
- autor: Ugluk

Opeth "Blackwater Park"
- autor: Zbyszek "Mars" Miszewski
- autor: Michu
- autor: Margaret
- autor: Arhaathu

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Czy zwracasz uwagę na oświetlenie na koncertach?