zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku środa, 24 lipca 2019

recenzja: Deicide "Serpents Of The Light"

29.03.2010  autor: Megakruk
okładka płyty
Nazwa zespołu: Deicide
Tytuł płyty: "Serpents Of The Light"
Utwory: Serpents of the Light; Bastard of Christ; Blame It on God; This is Hell We're In; I Am No One; Slave to the Cross; Creatures of Habit; Believe the Lie; The Truth Above; Father Baker's
Wykonawcy: Glen Benton - gitara basowa, wokal; Brian Hoffman - gitara; Eric Hoffman - gitara; Steve Asheim - instrumenty perkusyjne
Wydawcy: Roadrunner Records
Rok wydania: 1997
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 6

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Komentarze
Dodaj komentarz »
moc
FanDimmu (gość, IP: 79.186.216.*), 2010-05-08 19:55:47 | odpowiedz | zgłoś
lubię taką lutę, prosto krótko i do przodu takiego Deicide lubię najbardziej :)
Znowu się zgadzam
bandrew78
bandrew78 (wyślij pw), 2010-04-08 16:30:25 | odpowiedz | zgłoś
Czytając tę recenzję miałem wrażenie, jakby ktoś napisał, co ja myślę o "SotL". Kilka przyzwoitych numerów, kilka słabszych, coraz większe uproszczenie kompozycji i to totalnie skopane brzmienie (gitary to zupełna tragedia). Niby najgorsze miało dopiero nadejść, ale też nie przepadam za tą płytą. To taka znacznie słabsza wersja "OUtC".
Megakruk jedziesz!
jansson (gość, IP: 79.191.46.*), 2010-04-04 01:39:10 | odpowiedz | zgłoś
Czytam tylko twoje recenzje, trzymaj poziom
dlaczego dzieci recenzują?
marcin r (gość, IP: 212.51.196.*), 2010-04-03 10:54:19 | odpowiedz | zgłoś
Dlaczego dzieciom, którzy nie mają pojęcia o death metalu, jego historii, a zwłaszcza o ostatnich wielkich płytach zespołu Deicide (UOTC i SOTL) pozwala się pisać recenzje? To dla mnie jakiś kosmos. Panie Kruku, czy też powinienem napisać, Wróbelku, przestań Pan męczyć nas swoimi wypocinami i ocenami z d...
re: dlaczego dzieci recenzują?
Megakruk
Megakruk (wyślij pw), 2010-04-03 13:07:49 | odpowiedz | zgłoś
Niestety Marcysiu Pysiu, mój apetyt na pisanie bzdur jest nieposkromiony, musisz więc użyć jednego z adresów gdzieś obok i napisać petycję do włodarzy tego serwisu. Z resztą innych niezadowolonych też do tego zachęcam, nie od dzisiaj. Z wymienionych przez ciebie płyt tylko Once Upon jest w miarę dobra, a miejscami bardzo dobra. SOL, jest być może ostatnią przyzwoitą do wydania SOR, co nie zmienia faktu, że na tle wcześniejszych po prostu przeciętną. Jeżeli poczytasz między wersami, a może dasz radę, to jakoś może zrozumiesz, że oceniam to wydawnictwo na tle całej sceny. Skoro Deicide mienili się mocarzami, cóż wystawiajmy ich na równych prawach w tym wyścigu, bez uwłaczającej taryfy ulgowej.
Szacun
Fiodor (gość, IP: 80.58.205.*), 2010-03-29 14:37:52 | odpowiedz | zgłoś
Megakruk, death metalu nie slucham juz od dawna, jakos tak gdy 16 wiosen minelo przestalo mi sie wycie synow demona podobac, ale Twoje recenzje to czysta przyjemnosc... Ksiazki powinienes pisac. Choc do powrotu do Deicide mnie nie przekonales usmialem sie iscie szatansko, tak trzymac, recenzje pierwsza klasa!

Oceń płytę:

Aktualna ocena (257 głosów):

 
 
76%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

CETI "Lamiastrata"
- autor: Midian

Candlemass "Candlemass"
- autor: m00n

Kiss "Dynasty"
- autor: Tomasz Pastuch

Black Bonzo "Sound Of The Apocalypse"
- autor: tjarb

Kataklysm "Prevail - Tour Edition"
- autor: Megakruk

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Na który film czekasz z największą niecierpliwością?