zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku środa, 27 stycznia 2021

recenzja: Kat & Roman Kostrzewski "Biało-czarna"

10.05.2011  autor: Do diabła
okładka płyty
Nazwa zespołu: Kat & Roman Kostrzewski
Tytuł płyty: "Biało-czarna"
Utwory: Bara; Maryja Omen; Szkarłatny wir; Diabelski dom cz. IV; Milczy trup; Wolni od klęczenia; Kupa świąt; Bieluń; Z boskim zyskiem; Kapucyn zamknął drzwi
Wykonawcy: Roman Kostrzewski - wokal; Ireneusz Loth - instrumenty perkusyjne; Michał Laksa - gitara basowa; Krzysztof "Pistolet" Pistelok - gitara; Piotr Radecki - gitara; Paweł Pasek - gitara
Wydawcy: Mystic Production
Rok wydania: 2011
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 8

Lata zapowiedzi, seria przesuwanych premier i oto jest - "Biało-czarna", nowa płyta Kata z Romanem Kostrzewskim. Choć topornie dosłowna okładka może zniechęcać, naprawdę warto zajrzeć do środka.

Pierwsze, co przykuwa uwagę, to brzmienie, a jako że płytę otwiera partia perkusji, zwłaszcza brzmienie bębnów. Bardzo akustyczne, z wyeksponowanymi talerzami, słyszalną odpowiedzią pomieszczenia. Moc, energia, organiczność - miód na moje zmęczone triggerowym plastikiem uszy. W ogóle od strony produkcji jest na tym albumie bardzo ciekawie. Dużo dzieje się w partiach gitar, jest kilka nietypowych smaczków, a całość brzmi spójnie, mocno i oryginalnie.

Kompozycje są skonstruowane z dużą finezją. Ogólnie rzecz biorąc, mamy tu do czynienia z nowocześnie brzmiącym metalem, głęboko osadzonym w thrashowej tradycji i twórczo ją rozwijającym. Wbrew temu, co sugerowały prezentowane przedpremierowo próbki, jest tu sporo riffów z prawdziwym polotem i kilka naprawdę udanych solówek. Rewelacyjne są perkusyjne partie Irka Lotha - dynamiczne, urozmaicone, ze świetnym groovem. Zero rutyny i odgrywania powszechnych patternów. Na płycie znajdziemy jeden utwór instrumentalny ("Bieluń"), jeden prawie instrumentalny ("Bara" z ciekawie elektronicznie przetworzoną wokalizą), dwie bardzo motoryczne piosenki ("Milczy trup" i "Kupa świąt") i jedną balladę ("Wolni od klęczenia"). Pozostałe pięć to dość progresywne, długie, rozbudowane kawałki. Warto wspomnieć, że "Wolni od klęczenia", który to utwór na koncertach wydawał mi się trochę kiczowatą i banalną balladą, w wersji płytowej został bardzo pomysłowo rozwinięty. Odrobina subtelnej, nietypowej elektroniki i trafne użycie wielu ścieżek wokalu dodają mu bardzo specyficznego nastroju. Ciekawe jest też to, jak z "Progerii" wyewoluował "Kapucyn zamknął drzwi" - najbardziej kontrastowy kawałek, z ludycznym wstępem, który, jak mówią muzycy, zawiera uderzanie miotłą w podłogę i zabawkowe dzwoneczki.

Teksty, jak przystało na Kostrzewskiego, cieszą barwnym językiem, pełnym neologizmów i regionalizmów. Czasem nic z nich nie rozumiem, z czasem rozumiem coraz więcej, pozostaje też oparte na doświadczeniu poczucie, że być może ostateczne oświecenie obnaży bełkot albo błąd. Można ten styl kochać lub nie, ja zdecydowanie zaliczam się do pierwszej grupy. Na pewno zaś brzmieniowe możliwości języka polskiego są tu pomysłowo wykorzystywane. Szkoda tylko, że za bogactwem języka nie idzie bogactwo treści, bo płyta jest przesadnie zdominowana przez wątki antyklerykalne. Brakuje tematów bardziej uniwersalnych, które reprezentują tylko "Kupa świąt" i "Szkarłatny wir". Ale i tak nie jest to uniwersalność na miarę choćby "Wierzę" z "Róż miłości...". Z tą tekstową monotonią idzie w parze monotonia w zakresie technik wokalnych - zdecydowanie dominuje siłowy, zachrypnięty śpiew, aczkolwiek niektóre fragmenty (początek "Kapucyn zamknął drzwi", środkowa część "Diabelskiego domu cz. IV") pokazują, że Kostrzewski wciąż potrafi śpiewać też na inne sposoby. Zwłaszcza zwolennicy czystych, wysokich partii będą zawiedzeni, ale mimo wszystko wciąż mamy do czynienia ze świetnym, charakterystycznym wokalem.

Rzecz, która obecnie zawsze niepokoi mnie przy premierach, to problem masteringowej kompresji, z powodu której kilka płyt z ostatnich lat jest dla mnie zupełnie niesłuchalnych. Ze strony Kata słyszeliśmy zapewnienia, że zespół troszczy się o tę kwestię, ale pomiary zdradzają typowe dla naszych czasów praktyki: średni poziom mocy RMS to około -6dB (8dB więcej niż na "Szyderczym zwierciadle"). Przy pierwszych trzech utworach brzmienie jest zaskakująco dobre - gęste i głośne, ale bez wyraźnych artefaktów. Później niestety znacznie się pogarsza - cierpią, jak zwykle, zwłaszcza akcenty z crashem i partie perkusji z otwartym hi-hatem, całość jest zbita i często nieprzyjemna w odbiorze. Powstaje swoisty paradoks - żeby docenić produkcję, która jest bardzo ważną częścią tej płyty, trzeba posłuchać jej w skupieniu na dobrym sprzęcie, ale zwłaszcza wtedy wychodzą na wierzch wady masteringu. Mam nadzieję, że na planowanej edycji winylowej zespół oszczędzi nam tego prasowania dźwięku.

"Biało-czarna" to świetna płyta. Spójna i różnorodna, dojrzała i świeża, do tego - jak zwykle w przypadku Kata - oryginalna, charakterystyczna, nie do pomylenia z żadnym innym zespołem. Choć kilka rzeczy razi, na pewno warto po nią sięgnąć.

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: to jest prawdziwy Kat!!!
Entombed (gość, IP: 95.41.0.*), 2011-05-11 15:41:41 | odpowiedz | zgłoś
W przypadku Pana Daraya to tak słabej gry jak na ostatnim Hunterze nie słyszałem od dawna w wykonaniu profesjonalisty. Potrzeba mu jeszcze ogrania w lżejszych gatunkach. Podobnie było z Mitlofem z Riverside. Z płyty na płytę widać u niego progres.
A jeśli chodzi o i Irka, to cóż, stara szkoła grania. Z pewnością umie równie wiele, o ile nie więcej co wymienieni Panowie.
Chciałbym usłyszeć Pana Inferno w progresywniejszym graniu.
re: to jest prawdziwy Kat!!!
Arktur (wyślij pw), 2011-05-11 16:12:46 | odpowiedz | zgłoś
Słabego... Koleś... Nie no brak mi słów na tak oczywisty idiotyzm...

Daray jest uznawany przez profesjonalistów nie tylko w Polsce za jednego z najbardziej wszechstronnych perkusistów świata. Bębniarz Kata mu do pięt nie dorasta. Więc może Ci się nie podobać co gra, ale techniką i umiejętnościami osadzenia swoich partii w utworze bije pana Ireneusza na głowę.

Śmieszy mnie ignorancja z Twojej strony i kompletny brak zaznajomienia w temacie. Perkusista Kata gra dobrze, ale nie zostawia na muzyce swojego zespołu swojego piętna.
re: to jest prawdziwy Kat!!!
Enrombed (gość, IP: 83.22.63.*), 2011-05-11 22:52:59 | odpowiedz | zgłoś
Wydaje mi się, że porównanie w tym przypadku można by określić gdyby Panowie zagrali te same utwory.
Nie jestem ignorantem. Lubię grę Daraya, szczególnie w Vesani. Natomiast jego poza ekstremalne dokonania do mnie nie przemawiają. Są bez pomysłów.
Technika to jedno. Trzeba jeszcze wiedzieć jak przyciągnąć swoją grą. A na hunterze usypiam.
Pewnie Irek nie wyrobiłby na takich partiach jakie przychodzi odegrać Darayowi czy Inferno.
Zatem dochodząc do sedna - porównania są tu chyba raczej nie na miejscu.
Pozdrawiam.
re: to jest prawdziwy Kat!!!
Arktur (wyślij pw), 2011-05-12 08:10:40 | odpowiedz | zgłoś
Mamy tutaj odmienne zdanie. Szanuję to.
Ja uważam grę Darka na płycie Huntera za świetną (nie tylko ja tak uważam, ale to mało ważne). Z drugiej strony na nowej płycie Kata perkusja też nie jest szczególnie pomysłowa. Wiele razy słyszałem podobne pomysły.

Dzięki za dyskusję. Pozdrawiam.
re: to jest prawdziwy Kat!!!
Westpreussen
Westpreussen (wyślij pw), 2011-05-24 19:15:58 | odpowiedz | zgłoś
Jak się perkę nagrywa na EZDrummer, hehe. Dla mnie tak to brzmi.
re: to jest prawdziwy Kat!!!
Arktur (wyślij pw), 2011-05-30 18:08:24 | odpowiedz | zgłoś
Przy najszybszych tempach perkusiści zmuszeni są do korzystania z próbek bębnów, by było to czytelne. I nie jest to powodem do żartów i śmiechu.

Jednak przyznaję, że perkusja na tej płycie nie ma tzw. przez perkusistów "duszy" czyli nie czuc, że instrument "oddycha", nie słychac pełnego brzmienia centrali i tomów.

O taką "komputerową" perkusję chodziło koledze. Jednak niestety pokazał tym samym swoją ignorancję w kwestii nagrań perkusji.
re: to jest prawdziwy Kat!!!
brutalize (gość, IP: 85.221.202.*), 2011-05-26 17:37:25 | odpowiedz | zgłoś
heheh facet jesteś ignorantem, tyle Ci powiem:) Zespóły typu Hate czy Behemoth są uznawane za czołówkę polskiego metalu za granicą. A Kat to juz popłuczyny, czy sie to komuś podoba czy nie:)
kompresja?
radio ma ryja (gość, IP: 93.89.240.*), 2011-05-10 17:00:39 | odpowiedz | zgłoś
nie rozumiem do konca tematu kompresji dzwieku a raczj dlaczego zaspol mialby to robic jesli obniza to jakosc nagrania. Pomijam fakt ze masa produkcji wychodzi z partaczonych jesli chodzi o mastering i to czasem zaskakujace ze taki zaspol wydal takiego gniota. no ale....
re: kompresja?
Arktur (wyślij pw), 2011-05-10 17:58:07 | odpowiedz | zgłoś
Płyta ma ograniczoną pojemność... Stąd kompresja.
re: kompresja?
jg_ (gość, IP: 178.252.31.*), 2011-05-11 00:11:59 | odpowiedz | zgłoś
dobre...

Oceń płytę:

Aktualna ocena (658 głosów):

 
 
56%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

Vader "Welcome To The Morbid Reich"
- autor: Megakruk

Slayer "World Painted Blood"
- autor: Megakruk

Opeth "Heritage"
- autor: Megakruk
- autor: Tomasz "YtseMan" Wącławski

Samael "Lux Mundi"
- autor: Megakruk

Kat "Oddech wymarłych światów"
- autor: Franc

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Tytus, Romek czy A'Tomek?