zaloguj się | nie masz konta?! zarejestruj się! | po co?
rockmetal.pl - rock i metal po polsku sobota, 4 lipca 2020

recenzja: Machine Head "Unto The Locust"

4.11.2011  autor: Megakruk
okładka płyty
Nazwa zespołu: Machine Head
Tytuł płyty: "Unto The Locust"
Utwory: I Am Hell; Be Still And Know; Locust; This Is The End; Darkness Within; Pearls Before The Swine; Who We Are; The Sentinel; Witch Hunt; Darkness Within
Wykonawcy: Robert Flynn - wokal, gitara; Dave McClain - instrumenty perkusyjne; Adam Duce - gitara basowa, wokal; Phil Demmel - gitara, wokal
Wydawcy: Roadrunner Records
Rok wydania: 2011
Subiektywna ocena (od 1 do 10): 6

Pamięta ktoś pierwszą wizytę Machine Head w Polsce? Startowali wtedy jako support na trasie Slayera, zdającego egzamin z "Divine Intervention" po odejściu, zdawałoby się filaru, Dave'a Lombardo. Mało znany u nas zespół Roba Flynna zapowiadano podówczas jako nową nadzieję i następcę Slayer w jednym. Dziś już wiemy, że jakich im forów nie dawać, to z tych szumnych zapowiedzi w zasadzie nic nie wyszło - niestety. Żeby było jasne, żadnych uprzedzeń do tego zespołu nigdy nie zdradzałem i do dziś często wracam do jego pierwszych dwóch płyt - bo są po prostu bardzo dobre. Więcej, nigdy się tego nie wstydziłem, mimo iż polska prasa underground do Machine Head podchodziła z uprzedzeniem utożsamiając "Burn My Eyes" i "The More Things Change" z frajerskim graniem metalcore'owym. Podobnie zresztą czyniono z płytami "Vulgar Display Of Power" i "Great Southern Trendkill" Pantery, którym o dziwo status geniuszy przyniosła u nas dopiero śmierć Darella. Wypomnę to - bo mi wolno. Rzygać mi się chcę, jak widzę naszą brać metalową, która twierdzi, jak to od zawsze był genialny muzyk, a wcześniej identyfikowała go jako gościa grającego dla ludzi w za dużym dresie. Tak było - słuchanie Pantery w latach 90-tych w konserwatywnych kręgach metalu było obciachem, teraz zaś jest kultem.

Podobna sytuacja miała i ma miejsce w przypadku Machine Head - choć tutaj nikt nie musiał ginąć. Po wydaniu przechujowych płyt "The Burning Red" i "Supercharger", przez próby powrotu na "Through The Ashes Of Empires", aż do rezurekcji "The Blackening". Ta ostatnia rzeczywiście wracała wiarę w ten zespół - ale nikt mi nie powie, że powszechnemu zachwytowi w naszym kraju nie pomogły rekomendacje pewnych polskich magazynów i znanych postaci naszej sceny, zwanych mylnie ekspertami. Anyway, "Zaciemnienie" pozornie zwróciło tory Machine Head na granie wielowątkowych, długich kompozycji w wersji zdecydowanie bardziej "klazik". Tu zabrzmi Metallica, tam rozpędzi się Slayer, w końcu zepnie to do kupy wypracowany latami rwany styl MH. Nie inaczej jest na wyczekiwanej "Unto The Locust", która już zbiera laury. Czy zasłużone? Śmiem wątpić.

"Unto The Locust" to kolejny rozdział w historii Machine Head, w którym Robb Flynn usilnie stara się udowodnić, że na dobre przeprosił się z prawie czystym metalem - o tym "prawie", które zaciąży nad oceną płyty, w dalszej części tekstu. Krążek rozpoczyna się iście królewsko od kawałka "I Am Hell". Pod takim tytułem z zasady trzeba zawrzeć ostry napierdol i tak po krótkim intro ruszają walcowate tąpnięcia, których nie powstydziłaby się Chimaira na "Ressurection", wsparte potwornie głębokim rykiem Flynna, przekształcające się w drugiej minucie trwania w specyficzny maszinhedowy thrash. Mistrzostwo świata - kanonady kółeczek riffów, thrash - punkowe szczekane wokale, klasyczne popisy, w których łamią się klimaty Jeffa Hannemanna i nawet Chucka Schuldinera, i na koniec podniosłe w wymowie, wypchnięcie solowe - pycha. Gdyby tak wyglądała całość "Unto The Locust", szykowałoby się najlepsze danie w ich wykonaniu od pierwszej płyty, ale tak niestety nie jest.

Już w kolejnym "Be Still And Know", który jeszcze w większości miażdży w swoich rozpędzonych momentach, pojawiają się potknięcia. Zaczyna się znów obiecująco paradami gitary, znów przechodzi w młotkowe nabijanie i rozliczne zmiany temp, ale refren to już tragedia, która nie ominęła także "The Blackening" - niby Rob ryczy swoje głębokie teksty, a aranż stara się nadać temu elementy patosu, ale melodyka niweczy te zamiary, przerabiając wszystko na bryndzę z burakami, jaką swoim fanom zwykli serwować wynalazcy tego patentu, czyli formacja Trivium. Znany już wszystkim singlowy "Locust" dalej brnie w tego typu tematy. Jest ciężko i motorycznie, ale te natchnione momenty, które jak mniemam mają schwycić słuchacza za serce, moją pikawę omijają trafiając prosto w otchłań dupy. Co z tego, że panowie zwijają się tutaj gitarowo niczym wyrobnicy akademii muzycznej, skoro koniec końców wypada to jak karabin nabity dżemem?

Całe szczęście mamy tutaj jeszcze "This Is The End", który początkowo niemal pomyliłem z jakimś zagubionym kawałkiem "At The Gates" - a więc melodyjnym thrash - deathmetalowym majstersztykiem. Gdyby odjąć z tej piosenki melodyjne zawodzenie frazy tytułowej, byłby istny killer, bo wejścia gitar od piątej minuty trwania i kanonady Dave'a McClaina tną mięcho ile wlezie, a tak cóż, co za dużo, to nie zdrowo - zbędny ozdobnik. Uwaga, dla wrażliwych jest i ballada - w której jak mniemam lider MH śpiewa o bardzo bolesnych i ważnych dla siebie sprawach, ale coż, hit, przynajmniej w Europie, będzie z tego żaden. Dla mnie to kolejny dowód przeamerykanizowania tematu, bo słuchając "Darkness Within" wciąż widzę ten sam obrazek dorosłych dzieci gwieździstego sztandaru, łkających pod kampusem, bo zabrakło benzyny do sześciolitrowego GMC. Płytę kończy "Who We Are" - który zakrawa na manifest zespołu. Dziecięcy chór na początku, smyki na wyjściu, w środku zaś żar i ciężar, popisy mocno podbite, no tak... już wiecie czym.

Ktoś odniesie wrażenie, że czepiam się Machine Head lub silę się na bycie mendą irytująco żerującą na jajach Flynna. Tak jednak nie jest. W dupsku mam, czy MH nagrywa, lub nie, kolejne "Burn My Eyes" czy "The More Things Change". Martwi mnie bardziej, że starzy wyjadacze, którym żywot nie raz dopierdolił (patrz teksty), skłaniają się do uzewnętrzniania swoich uczuć tak tanimi efektami zgarniętymi z obozów młodszych kolegów po fachu. Na dodatek są to pomysły najgorsze z możliwych, w założeniu mające nadawać głębię, siłę, patos, ważnemu dla Machine Head przekazowi, a ostatecznie jawiące się jako popelina i karma dla niewyżytych nastolatków w jednym.

W tych twardych momentach Headom wciąż mało kto może podskoczyć, gdy jednak zaczyna się ta cała pompa na hula-hopie rodem z coledżu, to ma się wrażenie, że cała krew wsiąka tutaj w tampon czy inne skrzydełka. Przez to przynajmniej jedna czwarta "Unto The Locust" jest po prostu zbędna. Jak dla mnie czas skupić się na grzaniu do przodu, które MH zawsze wychodziło lepiej niż pompowanie klimatu. Nie ma co się obrażać i nadymać, bo takie dmuchanie się z samym sobą może w końcu rozpieprzyć ten balon w drobny mak.

Przeczytaj: recenzja autorstwa Szamrynquie'a.

Komentarze
Dodaj komentarz »
re: Pantera to dalej obciach
pik (gość, IP: 95.49.172.*), 2011-11-06 16:22:12 | odpowiedz | zgłoś
że są tacy ludzie..........
bez komentarza.
re: Pantera to dalej obciach
Megakruk
Megakruk (wyślij pw), 2011-11-06 17:45:17 | odpowiedz | zgłoś
W końcu trv metal. Nie wiedziałem, że do dziś obciachem jest słuchać Pantery? Wiem, że było obciachem w kręgach konserwatywnych do czasu śmierci Pana D. Po tym zdarzeniu, w którymś tam numerze, pisma X pojawił się artykuł niejakiego Pana Y, który swego czasu nazwał VDOP i TGST szczytem obciachu, piejący epitafia o geniuszu śp. Pana D. Od tamtego czasu odnotowuję wzrost "lubienia" tej zmarłej, jakkolwiek, obojętnej mi, kapeli.
re: Pantera to dalej obciach
Chemik
Chemik (wyślij pw), 2011-11-06 17:06:17 | odpowiedz | zgłoś
Antypantera: Not sure if troll or just an ignorant.
re: Pantera to dalej obciach
Jontek79
Jontek79 (wyślij pw), 2011-11-08 19:06:22 | odpowiedz | zgłoś
sluchanie Pantery to obciach?Pierwsze slysze!...... Uwielbialem ich na poczatku lat 90-tych,kiedy zetknalem sie po raz pierwszy z ich muzyka i do dzis sluchajac "Cowboys..."czy "Vulgar....." mam takie same odczucia jak wtedy.Ponadczasowe albumy,ponadczasowa kapela!!!
Co do Pantery...
minus
minus (wyślij pw), 2011-11-05 15:05:02 | odpowiedz | zgłoś
wszystko się zgadza, twardogłowi wrzucali takie kapele jak Pantera, Machine Head, Fear Factory, Grip Inc. do jednego wora pod nazwą "hard core" co miało oczywiście pejoratywne znaczenie. Kompletna bzdura;)
Nowy Maginot.
Chemik
Chemik (wyślij pw), 2011-11-05 11:58:20 | odpowiedz | zgłoś
Smakuje jak odgrzewany hamburger z Madonalda. Niewyraźna jak zupa mleczna...jakby była wymemłana z deka na siłę. Nawet ciężko mi powiedzieć, że jest typową nędzą z bryndzą...bo nie jest. "Unto..." jest takie nijake. Gdy się mieszało za dzicioka wszystkie kolory plasteliny, to zamiast zarąbistej tęczowej kulki zawsze pwostawała taka bajzlowata szara masa. Taka jest ta płyta. Jak wchodzi koledż , to da się jeszcze znieść - gorzej, gdy już jest high school. Po chwili znowu wejdzie jakieś w miarę sympatyczne bujanie, ale w tle zaczynaja grać heavy melodyjki...i już sam nie wiem co myśleć. Poprzednią płytę oceniam gdzieś w granicach 'ósemki', a w przypadku tego dziełka, to zgadzam sie z opinią Mega.
MH i.. Pantera
pik (gość, IP: 83.31.76.*), 2011-11-05 11:38:11 | odpowiedz | zgłoś
''..Tak było - słuchanie Pantery w latach 90-tych w konserwatywnych kręgach metalu było obciachem, teraz zaś jest kultem''
może w konserwatywnych- tak, ale na pewno w tych zwyklejszych kręgach- nie. pamiętam jak gdzieś tam w połowie lat 90tych, nosiło sie z dumą koszulki (jak Far Beyond Driven) wsród- nie ortodoksyjnych- metali! więc bez przesady.. co do MH- mnie tam nigdy nie obchodzilo że ktoś tam wtedy porównywał ich do Korna czy kogo tam jeszcze, zresztą w bardziej poczytnych pismach typu metal hammer już wtedy tą kapele (tak mi sie wydaje) doceniano..a jeśli chodzi o Burn My Eyes- album świetny, nie bardzo dobry ;)
btw. nowy krążek Rudego i spółki to pewnie dostanie 'dyche' (lub 9 min.)coś tak mi sie wydaje;P
Zgadzam się w 100%
minus
minus (wyślij pw), 2011-11-05 11:10:27 | odpowiedz | zgłoś
Maszyna zjeżdża po równi pochyłej, a był po drodze przebłysk geniuszu w postaci "Through The Ashes Of The Empires".
Mam takie same odczucia.
bandrew78
bandrew78 (wyślij pw), 2011-11-05 09:48:27 | odpowiedz | zgłoś
Po świetnym "Through the Ashes..." i bardzo dobrym "The Blackening" nówka jednak mocno rozczarowuje. O ile w chwilach napierdzielania wszystko jest w porządku, to te "klimatyczne", niestety częste fragmenty chwilami są tak naiwne, wręcz żenujące, że z trudem da się tego słuchać (a podobne fragmenty na "Through the Ashes..." spokojnie się broniły). Rzeczywiście brzmi to, jakby MH próbowało ugruntować swoją pozycję wśród amerykańskich nastolatków. Ich sprawa, ale ja do tej płyty już raczej wracać niestety nie będę, a z nieco podobnej muzy zdecydowanie wolę posłuchać nowej Chimairy.
MH
Staalkyer
Staalkyer (wyślij pw), 2011-11-04 23:11:20 | odpowiedz | zgłoś
o ile "The Blackening" było na 9 to szarańczy dałbym mocną 7-ke. Niemniej bardziej mnie ciekawi co wysmażysz nt. rudej trzynastki?? hehe

Oceń płytę:

Aktualna ocena (323 głosy):

 
 
69%
+ -
Jak oceniasz płytę?

Materiały dotyczące zespołu

Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje

Opeth "Heritage"
- autor: Megakruk
- autor: Tomasz "YtseMan" Wącławski

Decapitated "Carnival Is Forever"
- autor: Megakruk

Megadeth "TH1RT3EN"
- autor: Mateusz Liber
- autor: Megakruk

Metallica "Death Magnetic"
- autor: Ugluk

Vader "Welcome To The Morbid Reich"
- autor: Megakruk

Napisz recenzję

Piszesz ciekawe recenzje płyt? Chcesz je publikować na rockmetal.pl?

Zgłoś się!
Jakim typem słuchacza jesteś?