- Koncerty
- terminy koncertów
- galeria zdjęć
- relacje z koncertów
- Wieści
- wieści muzyczne
- kocioł
- dodaj wieść
- Płyty
- recenzje płyt
- zapowiedzi premier
- Wywiady
- wywiady
- Ogłoszenia
- ogłoszenia drobne
- dodaj ogłoszenie
- Zobacz
- wywiady
- forum
- linki
- rekomenduj muzykę
- korozja
- sondy - archiwum
- Redakcja
- o nas
- szukamy pomocników
- reklama
- polityka cookies
- kontakt
- Konto
- zaloguj się
- załóż konto
- po co?
recenzja: Decapitated "Carnival Is Forever"
Niemożliwe stało się możliwe. Po latach zachęt, nawoływań i poszukiwań nowych ludzi do projektu, Wacek Kiełtyka reaktywuje - obecnie już tylko swoje, "zdekapitowane" dziecko - powraca z nowym materiałem. Oczekiwania związane z "Carnival Is Forever" były niezdrowo wygórowane. Ja w prześciganiu się we wróżeniu "co będzie?" lub co "fajnie żeby było?" nie brałem udziału. Wielki return przyjąłem ze stoickim spokojem, siedząc na dupie i umilając sobie odliczanie do premiery relacjami z międzynarodowych zawodów w charkaniu na odległość. Niech was to nie dziwi. Jestem z pokolenia "Morbid Noizz Magazine", gdzie ongiś zwykło się szydzić z nowych nadziei w rodzaju Decapitated czy "leśno - bylinowego" podówczas Behemoth. Do dziś trzymam kopie tej dowcipnej gazety ze zdjęciami z działu news, w którym pod wieścią i rewelacjami z obozu Decapów widnieje fota dziecka na nocniku. Całkowicie po ludzku bardzo im współczułem po śmierci drugiego z braci Kiełtyka oraz w związku z niepewną sytuacją zdrowotną byłego wokalisty Adriana Kowanka. Tym bardziej cieszy decyzja o powrocie - podjęta na podstawie podobnych wniosków, jakie Hetfield i Urlich wyciągnęli po śmierci Cliffa Burtona. Kontynuacja będzie najlepszym hołdem oddanym bratu i koledze. Tyle wprowadzenia, a muzyka? Kto znał Decapitated i talent starszego Kiełtyki wie, że słaba być nie może. Czy jest jakoś wybitna - dla mnie to temat zdecydowanie do dyskusji.
Drogi do zrozumienia tego materiału są dwie. Można przyjąć postawę wytrawnego gracza, konesera death metalu i drapiąc się po worze podejść do "Carnival Is Forever" z pozycji ich klasycznych pierwszych dwóch - trzech krążków. Wtedy może być nieciekawie, bo najnowsza propozycja Decapitated, mimo natężenia miejscowych nawałnic i brutalki, deathu zawiera zaledwie kilka promili i w konsekwencji zawiedzie po całej linii. Można też za nic mieć sobie lakierowaną skórę z telewizorem "Altars Of Madness" i żyć w świadomości, że tak sprawni muzycy, jak bohaterowie tej recki, już nieraz udowodnili, iż ich umiejętności wykraczają poza całe spektrum death metalu. Takie podejście gwarantuje temu krążkowi sukces zarówno artystyczny, jak i komercyjny.
Ja niestety stoję gdzieś pośrodku tych skrajności. Boli mnie to, bo mam świadomość, że po środku jest z reguły otwór w dupie, penis lub koniec końców pępek. Już więc wiecie, że znakiem przewodnim jest tutaj kombinowanie stylami. Weźmy na ten przykład pierwszy rzucony na żer - "The Knife". Pierwsze 3 sekundy zabijają natężeniem i agresją, by dalej, w dużej mierze dzięki rwanemu rytmowi i rozdartej puszce byłego Pana Kethy, przejść w mathcore'owe patenty. Owszem, jest tutaj zabijające solo Wacka, ale prócz niego i popisu sprawności technicznej nic więcej, na czym można by było zawiesić dłużej ucho. Świetnie z kolei rozkręca się "United", momentami przypominając stare dobre czasy, w zasadzie te najstarsze, lecz to tylko jedna trzecia piosenki, bo dalej już rozpoczyna się to samo przekombinowane szczekanie Pieska Leszka na hopa bicie plus znów wyrywające z butów solo.
Prawdziwie zaskakujące chwile to kolejne punkty programu "Carnival Is Forever". Wałek tytułowy oparto na kontraście spokojnego wejścia brzdąkającej struny, przerywanego falami agresji, uzasadnionymi czyniąc porównywanie tego z Fear Factory. Jeszcze bardziej w ten deseń brnie "Homo Sum", z którego części można poskładać wszystkie poprzedzające go kawałki - tylko w innej konfiguracji. I do końca tej płyty już w podobnym klimacie. A to doskonałymi sprzężeniami wchodzi "404", by dalej pojechać w standardowe techniczne ujadanie na core'owym bicie, a to fajnie niepokojąco - hiszpańskim szarpaniem basu rozkręca się "A View From A Hole" tudzież cesarsko kończy czysto deathmetalowy "Pest", który w zasadzie - przez swoją skoncentrowaną, zdyscyplinowaną formę - okazuje się najlepszym ciosem w tym zestawieniu. O nieszczęsnym, minimalistycznym a'la outrze "Silence" nawet nie wspominam, bo nie dość, że do schizofrenicznej aury płyty pasuje jak goździki do upapranego we flakach fartucha masarza z białoruskich zakładów mięsnych, to chyba fanów Decapitated do przyjścia z zapalniczkami na koncert nie zachęci. Eksperyment to już znany z płyt Sceptic, ale nie wnoszący absolutnie nic, prócz kilku dodatkowych minut.
To, jak ocenicie płytę "Carnival Is Forever", w dużej mierze zależy od tego, kim jesteście. Nie zamierzam nikogo dyskryminować lub ośmieszać, ale jeżeli macie otwarte głowy i za nic macie sobie najlepsze tradycje i ideały konserwatywnego metalu, z pewnością wam się spodoba i w dwie sekundy wylecicie na orbitę samozadowolenia. Reakcje oldschoolowców z kolei mogą być nieprzychylne, chyba że polują na jakąś wybitnie atrakcyjną laskę, która uważa, że intelligence is sexy - puścicie jej "Carnival Is Forever", może dźwięk ją przerazi, ale na pewno nie pomyśli, że jesteście prymitywnymi chamami z maczugą zamiast bukietu pod pachą.
Ja się już wycwaniłem i niczym Mojżesz rozdzielę to Morze Czerwone. Każdy kawałek z tej płyty jest dla mnie w połowie genialny, a w połowie - co tu dużo pisać - "przeintelektualizowany" i zachwaszczony zbyt obcymi sobie barwami. Doceniam warsztat, doceniam wykonanie, ale jutro nie będę pamiętał tytułów. Ta płyta jest też jak kolejny egzamin z neurochirurgii na studiach. Wszystko dokładnie odmierzone, precyzyjnie wykonane, wręcz podręcznikowe. A podręczniki, nawet najlepsze, jak każdy wie, po jakimś czasie zalegają kurzem na półkach bibliotecznych. I tak, pomimo tych wad, suma wszystkich strachów wskazuje na 7.
Też czytałem Morbid Noizz i jeszcze się kurzy (czasem do zaglądam do poszczególnych numerów podo Thrash Em' All) jednakże nie pamiętam tych docinek.
Jak narazie w tym gatunku to niestety ale rządzi: Vader, Behemoth i właśnie Decapitated, więc ten się śmiał kto się śmiał ostatni... tak w ogóle to Morbid Noizz jeszcze się wydaje???
Mieć wydany koncert na DVD (Earache Records) wspólnie z Carcass, Napalm Death i Deicide o czymś świadczy, nie jednej polskiej kapeli się nie śniło.
szeroko rozumiany heavy metal do zaledwie 1/10 w muzyce, którą słucham, kolekcjonuję i się intetersuję.
Co do Decapitated - to szacunek dla zespołu - tymabardziej,że zespół musiał mieć niezła traumę po wypadku. Ponadto ich fanem nie jestem, a jedynie jak już to sympatykiem.
Wracajac do meritum to akurat słucham róznych nurtów i w przeciwieństwie do Ciebie nie ograniczam się tylko do metalu. Słuchało i słucha się różnych rzeczy może z kiladziesiąt tysiecy różnych albumów. Panie Kruku wciągam Cię w znajmości muzyki nosem, niczym świeży zapach jodu.
Połowe tego nawet Ci się nie śniło by słuchać, bo poprostu Twój gust tego nie rozumie i nie trawi poza metalem i taka jest prawda.
Tu bywam dla zabawy a nie przemądrzania się, a jeśli coś piszę to merytorycznie i nie obrażam.
Facet cały wór rocka się ma w jednym palcu od lat 50tych i do tego połowa leży w domu na półce a TY mi tu z encyklopedią wyskakujesz.
A i owszem takie pozycje książkowe też mam, bo interesuję się muzyką, która nie jest li tylko szerokim heavy, bo przed nią i w jej trakcie było również wiele genialnych nurtów.
To tyle, a o Lulu pisałem, bo Lou Reeda słucham, ba nawet na żywca się, go słuchało a i Metallice kilka razy też, poza tym recenzje tego albumu są różne.
Bynajmniej nie piszą o tym znawcy tylko Reeda albo znawcy tylko Metallicy, gdzie w Twoim przypadku nie ukrywajmy wyszło laicko nieco, jeśli nawet płyta jest taka sobie.
Piszę to tylko dlatego, bo wymagam szacunku, ale jesli ktoś wiejsko bryluje to i ja zniżam się cwaniacko i bez szacunku do jego poziomu. Uwierz siedzę w tym temacie długo, mocno i szeroko. Sam szwedzki death metal to około 1000 płyt nie wspomnę o mnóstwie albumów sceny new wave, cold wave, horror punk, hc, crust, dbeat, synth pop, glam rocku, industrialu, bluesie, rock n rollu, psyhobilly, rocka billy, death rocku itd grind, death core.
Generalnie i tak wszystkiego sie nie ogarnie, choćby dlatego, że też nie wszytskie gatunki mnie intersują choćby soul i gospel.
Głupi nie jesteś pewnie zrozumiesz to tyle w temacie narazie.
Generalnie chodzi o dyskusję.
każdy chyba z nas wie na czym się zna i w jakim gatunku jest mocny.
Wcale też nie uwazam, że nie czujesz muzyki, przecież doskonale widać, że jesteś starym fanem szeroko rozumianego heavy metalu. Co do Lulu Twoją recenzje można potraktować w kategoriach subiektywnej oceny zdecydowanie fana metalu, nie fana Lou Reeda. W sumie miałeś prawo mieć takie odczucia. Twoja wypowiedź to też jakieś doświadczenie. Można coś z tego wynieść, choćby jakie są reakcje, głównie fanów metalu (może to być wręcz modelowy przykład i to jest jak najbardziej zrozumiałe)
Dodam tylko cos od siebie na temat tego bzdurnego wpisu o dawnych gazetach. Tzw "loza szydercow" zawsze sie znajdzie i objedzie kazdego. I przypuszczam, ze z czasow, gdy Decapitated i Behemoth byli wyszydzani w gazetach, jakies 75-80% zespolow ktore tez wtedy graly, aktualnie: 1. graja dalej, w wiekszosci w podziemiu i garazu; 2. nie graja w ogole bo sie nie wybily i przepadly w tlumie. Decapitated i Behemoth... graja, jezdza po swiecie. Ludzie nazywaja ich pozerami, ze graja szajs i ze sie sprzedali. Ale w sumie robia to co lubia, czyli graja i zyja z tego. A loza szydercow dalej wiesza na nich psy... zamiast sie cieszyc ze mamy jakis inny zespol eksportowy, nie tylko Vadera
Oceń płytę:
Aktualna ocena (312 głosów):
Dzięki za ocenę!
Materiały dotyczące zespołu
Najchętniej czytane recenzje
Lubisz tę plytę? Zobacz recenzje
Vader "Welcome To The Morbid Reich"
- autor: Megakruk
Megadeth "TH1RT3EN"
- autor: Mateusz Liber
- autor: Megakruk
Hate "Erebos"
- autor: Łukasz Sputowski
- autor: EmilRegis
- autor: Katarzyna "KTM" Bujas
Kat & Roman Kostrzewski "Biało-czarna"
- autor: Do diabła
Machine Head "Unto The Locust"
- autor: Megakruk
- autor: Szamrynquie


